Յովնաթան որդի Երեմիայի

«Յովնաթան որդի Երեմիայի»-ն Վահան Թոթովենցի պատմությունն է բնատուր տաղանդով օժտված մի երիտասարդի մասին, որի սերը քանդակագործության հանդեպ ծնվում է դեռ մանկությունից։ Բրուտի ընտանիքում մեծացած Յովնաթանը կավի մեջ տեսնում է ոչ միայն առօրյա աշխատանքի նյութ, այլև կենդանի կերպարներ ստեղծելու հնարավորություն։ Ընտանիքի պահանջներն ու դժվար կյանքը չեն կարողանում մարել նրա ստեղծագործելու ցանկությունը, և նա հեռանում է հայրենի քաղաքից՝ իր արվեստի ճանապարհը գտնելու համար։ Տարիներ անց, արդեն ճանաչելով մեծ վարպետների արվեստն ու աշխարհի գեղեցկությունն ու թշվառությունը, Յովնաթանը վերադառնում է հայրենի հողին ու այն կավին, որից սկսվել էր իր ամբողջ ճանապարհը։ Թոթովենցը նրա ճակատագրի միջոցով խոսում է արվեստի կոչման, ազատ ստեղծագործելու ձգտման, մարդու արմատների ու հայրենիքի հետ անքակտելի կապի մասին։