Սաադիի վերջին գարունը

«Սաադիի վերջին գարունը» Ավետիք Իսահակյանի քնարական ու փիլիսոփայական ստեղծագործությունն է կյանքի անցողիկության և աշխարհի գեղեցկության մասին։ Հարյուրամյա բանաստեղծ Սաադին զգում է, որ իր կյանքի ավարտը մոտ է, և վերջին անգամ դուրս է գալիս գարնանային պարտեզ՝ լսելու բլբուլների երգը, զգալու ծաղիկների բույրն ու վայելելու բնության զարթոնքը։ Հիշելով անցած տարիները՝ նա հասկանում է, թե որքան արագ է անցել կյանքը, բայց միևնույն ժամանակ որքան թանկ ու գեղեցիկ է եղել յուրաքանչյուր ապրած ակնթարթը։ Իսահակյանը Սաադիի կերպարի միջոցով խոսում է կյանքի հանդեպ սիրո, կարոտի և այն զգացողության մասին, որ մարդը հեռանում է աշխարհից՝ դեռ շարունակելով սիրել այն։