Մուկը, որը կատու էր ուտում

«Մուկը, որը կատու էր ուտում» Ջաննի Ռոդարիի զվարճալի ու սրամիտ պատմությունն է մի ծեր գրադարանային մկան մասին, որը փոքրիկ մկներին հպարտությամբ պատմում է, թե իր կյանքում քանի՜ կատու, շուն, ռնգեղջյուր ու նույնիսկ փիղ է կերել։ Շուտով պարզվում է, որ նրա «հերոսությունները» կատարվել են միայն գրքերի էջերին պատկերված կենդանիների հետ։ Երբ հանկարծ իսկական կատու է հայտնվում, ինքնավստահ մուկը ստիպված է հասկանալ, որ գրքերում կարդացածն ու իրական կյանքը միշտ չէ, որ նույնն են։ Ռոդարին հումորով պատմում է ինքնահավանության, փորձի և այն մասին, որ գիտելիքը արժեքավոր է միայն այն ժամանակ, երբ մարդ կարողանում է այն ճիշտ կիրառել իրական կյանքում։