Հանավանք

«Հանավանք»-ը Ակսել Բակունցի պատմվածքն է դարերի ընթացքում փոխվող կյանքի ու մարդու՝ անցյալի հանդեպ վերաբերմունքի մասին։ Քասախի ձորի եզրին կանգնած հինավուրց վանքը ժամանակի ընթացքում կորցրել է իր երբեմնի փառքը և դարձել կիսավեր մի հուշարձան։ Գյուղացիներից մեկը որոշում է վանքի տարածքն օգտագործել իր առօրյա կարիքների համար՝ այնտեղ բոստան հիմնել, ծառեր տնկել ու հին քարերից շինություն կառուցել։ Բակունցը վանքի ու գյուղացու պատմության միջոցով նուրբ հեգնանքով հակադրում է պատմական հիշողությունն ու մարդու անմիջական կենսական պահանջները՝ ցույց տալով, թե որքան տարբեր կարող է լինել նույն վայրի արժեքը անցյալի և ներկայի համար։