ԱՊՐԻԼ

«Դը՛խկ».

ինչ-որ մեկի ռակետը ընկավ նստարանին ու արձագանքեց ամբոջ միջանցքով։

Արամը առանց վրաս նայելու հետ ա շրջվում ու քայլում դեպի ելքը։

Ես անհամբեր կուլ եմ տալիս օդի մի մեծ ամպ ու սկսում անձայն հևալ։ Նրա մարմինը վերջապես բացում ա տեսադաշտս ու նշմարում եմ, թե ինչպես ա ստվերի մեջ մնացած մեկը ռակետը մտցնում պայուսակի մեջ, հետո շրջվում ու անշտապ քայլելով նույնպես դուրս գալիս շենքից։

Դռնից ընկնող լույսը վերջապես լուսավորում ա պայուսակը։ Միանգամից ճանաչում եմ այն։ Hermès։

Ոտքերս ու ձեռքերս ծանրանում։ Եթե Ակսելը տեսել ա մեզ, դժվարանում եմ անգամ պատկերացնել ինչ կարող ա մտածել իմ մասին։

Շոկի երկրորդ ալիքը բարձրանում ա մարմնովս ու արցունքները հոսում են շիկնած դեմքիս վրայով։

***

Հևիհև վազում եմ դեպի կանգառ՝ որ ավտոբուսս բաց չթողնեմ։ Եթե չնստեմ ժամը 12:15-ի ավտոբուսը միանշանակ կուշանամ դասից։

Ինձ դեմուդեմ դեպի Ակադեմիայի դարպասն են քայլում Էվելինի ընկերուհիներից Մարինեն ու Իզաբելան։ Նրանց ձեռքին սուրճի պլաստմասե բաժակներ են, հավանաբար կողքի սրճարանից վերադառնում են լանչի։

— Ավտոբուսդ հենց նոր անցավ,— գոռաց Իզաբելան հենց նրանցից անցա։

Այդ լուրը ինձ կոշտորեն կանգնեցրեց ու հուսահատ շրջվեցի նրանց կողմ։ Իրար երեսի նայելով փռթկացին ու սկսեցին բարձր ծիծաղել վրաս։ Երեխայական հիմարությունների վրա ժամանակ չկորցնելով շարունակում եմ վազել մինչև հասնում եմ կանգառ՝ 12:14։

Ավտոբուսը ժամանեց ուղիղ չորս րոպե ուշացմամբ։

***

Ավտոբուսում ազատ տեղ եմ գտնում ու սովորության համաձայն հանում սենդվիչս։ Ես իմ ճաշե սովորաբար ուտում եմ դպրոց գնալու ճանապարհին։ Բայց հիմա ախորժակ չունեմ։ Մի պահ նայում եմ, հետո նորից հետ եմ դնում ուսապարկիս մեջ։

Երկու րոպեն մեկ աչքս ընկնում ա պայուսակիցս դուրս ցցված ռակետի կոթին։

Արամի ռակետը։

Մտքումս անվերջ վերարտադրում եմ միջանցքի դիպվածը, փորձում հասկանալ՝ սխա՞լ էի մեկնաբանել, թե՞ մարմինս ամեն ինչ ճիշտ էր զգացել, պարզապես միտքս դեռ հրաժարվում ա հաշտվել եղածի հետ։

Վաղն առավոտյան իմ ռակետների վրա պիտի լար անցկացնեմ։

Առաջ Ակադեմիան լարերը տրամադրում էր անվճար, բայց այս տարվանից դրանք պետք ա գնել։

Ինձ պետք ա 2 տուփ լար։ 20.000 դրամ։

Ճակատս հենում եմ պատուհանին, մինչ ավտոբուսը հեռանում ա Ակադեմիայից։ Էսօր երեկոյան ստիպված եմ լինելու ձեռք տալ էն գումարին, որը խնայել եմ ամռանը։

Արդեն հինգ տարի ա, ինչ ամեն ամառ աշխատում եմ։ Քանի որ դպրոց չկա, առավոտներն ու երեկոները Ակադեմայիւմ եմ, իսկ օրվա մնացած մասը՝ հրուշակեղենի գործարանում, որտեղ մաման ա աշխատում։ Ինձ գործի ընդունեցին նրա բարեխոսությամբ։ Աշխատանքն ինձ թույլ ա տալիս գումար հավաքել սպորտային որոշ կարիքներիս համար ու հավելյալ չծանրաբեռնել ընտանեկան բյուջեն։

Նախորդ ամառ նպատակն էր հավաքել բավարար գումար, որ Ազգային առաջնությունում հանդես գամ արժանավայել տեսքով։ Բացի լավ տեսք հաղորդելուց, ճիշտ սպորտային հանդերձանքը կարող ա բախտորոշ տարբերություն ստեղծել՝ օրինակ նոր բոթասների տակացուն ավելի քիչ ա սահում, կամ արագ չորացող հագուստը օգնում ա կենտրոնանալ խաղի վրա ու չշեղվել կպչուն քրտինքի զգացողության պատճառով։

Ամբոջ ամառ մարզումներին զուգահեռ աշխատելով կարողացել եմ տնտեսել միայն նոր բոթասների ու մեկ նոր հանդերձանքի համար. Ազգայինի իմ համազգեստը։

Թենիսի թե հանդերձանքը, թե պարագաները շատ թանկ են։ Կյանքիս մեծ մասը ես խաղացել եմ ոչ թե նրանով, ինչ ինձ պետք էր, այլ նրանով, ինչ ունեցել եմ։

Պարապմունքներիս առաջին երկու տարին ռակետս իմ տարիքի ու քաշի համեմատ մեծ էր։ Երբ մարզիչս՝ Առաքելը, ծնողներիս ասեց դրա մասին, նրանք զարմացան։

Ռակետը Ռուսաստանից ինձ նվեր էր բերել քեռիս, քանի որ լսել էր, որ մանկական իմ բոլոր խաղերը վերջում վերածվում էին թենիսի։ Բայց ընտանիքում և բարեկամների մեջ թենիսի մասին ոչինչ չգիտեին։ Քեռիս խանութ մտնելով, ուղղակի աչկաչափով ընտրել էր իմ առաջին ռակետը։

Ավտոբուսն ընկնում ա փոսը և ուժեղ ցնցվում։ Իսկ ես ժպտում եմ։

Երբ 10 տարեկան էի պապան այլևս չէր կարող վճարել պարապմունքներիս համար։ Առաքելը առաջարկեց կես գնով պարապել, համոզելով պապային, որ ինձ հանկարծ թենիսից չհանի։

Առաքելն ինձ վերաբերվում էր սեփական թոռնուհու պես։ Նա կլոր քթով ու կլորավուն կազմվածքով, աշխույժ աչքերով ու միշտ կայտառ կեցվածքով էր։ Վարժությունների միջև դադարները Առաքելն ազդարարում էր երկու բարձր ծափով։ Նա սովորություն ուներ մտախոհ կզակին թփթփացնել, երբ խորհուրդ էր տալու, ասես այդ կախարդական ռիթմով դուրս հրավիրեր ճիշտ բառերը։ Այս փոքրիկ ժեստը ինձ միշտ ստիպում էր աչալուրջ սպասել, որ նա մի իմաստություն պիտի հայտներ։

Առաքելը համբերատար էր, բայց խիստ։ Երբեմն շատ խիստ, պատճառաբանելով, որ թեպետ ես համառ եմ մարմնով, սրտով շուտ եմ հանձնվում։

Նա ինձ սովորեցնում էր դիմադրել մրցակիցներիս հոգեբանական ճնշումներին ու կորտում կենտրոնանալ միայն սեփական մարտավարության վրա։

«Կարևոր ա, թե ոնց ա մրցակիցդ խաղում, բայց է՛լ ավելի կարևոր ա, թե ոնց ես դո՛ւ արձագանքում», հաճախ կրկնում էր Առաքելը մրցախաղերից առաջ։

Ավտոբուսը դանդաղուղ ա ու կանգնում դպրոցի դիմաց։

Մի ժամանակ կարծում էի՝ Առաքելի ասածը գործում ա միայն թենիսի կորտում։ Բայց վերջերս դրանում վստահ չեմ։

Դռները բացվում են։

Հենց իջնելուս պահին մեկը շտապելով բարձրանում ա ավտոբուս և ուսով հարվածում ինձ։ Սայթաքում եմ, բայց հասցնում եմ հավասարակշռությունս պահել։

Նա նույնիսկ հետ չի նայում։ Մի պահ ուզում եմ շրջվել։ Բայց շարունակում եմ քայլել։

Ամեն ինչ արժանի չի արձագանքի։

Մարդիկ միշտ կարծիքներ կունենան՝ ընտրություններիդ, հմտություններիդ, ընտանիքիդ, ընկերներիդ մասին։ Նրանք կփորձեն շեղել ուշադրությունդ՝ հարմարեցնելով իրենց սեփական ակնկալիքներին, իսկ եթե չհաջողեն, կսկսեն սադրել՝ քեզանից որև արձագանք կորզելու համար. քանի որ նրանց կողմ դարձրած յուրաքանչյուր հայացք, քո ճանապարհից կողոպտած քայլ ա։

Բայց ինչպես կորտում, այնպես էլ կյանքում պետք ա սովորել արգելափակել կողմնակի ձայները և կենտրոնանալ սեփական ճանապարհի վրա:

Այն, ինչ ասում կամ մտածում են ուրիշները քո մասին, չի սահմանում քեզ։

Կարևորն այն ա, թե ինչպես ես արձագանքում աղմուկին:

Կյանքը կարելի ա ապրել այնպես, ինչպես մրցաշարում խաղում ես հաղթանակի համար:

Comments