5

Արա՛գ, արա՛գ, արա՛գ...

Կյանքը սահում է, ամեն ինչ փոխվում է: Կանաչ ծառերը չորանում են և նրանց տեղ նորերն են մեծանում: Աշնանը թափվում են տերևները, իսկ մյուս գարնան նրանք կանաչում են նորից: Ծաղիկները մեռնում են և ուրիշ-ուրիշ ծաղիկներ են բուսնում:

Աճում են մարդիկ, գյուղեր, քաղաքներ... Այդպես աճում ու մեծանում են նաև մենավոր մարդիկ:

Երբ Վոլոդյան ու Աննան մեծացան, նրանք ուզեցին ամուսնանալ իրար հետ: Եվ որովհետև երկուսի էլ ծնողները գծապահներ էին և մտերիմներ, դրա համար էլ ուրախացան:

Նրանք ամուսնացան:

Մի օր էլ, երբ գնացքը եկավ ու դանդաղեցրեց իր ընթացքը տնակների մոտ, Վոլոդյան ու Աննան մնաս բարև ասացին իրենց ծնողներին, համբուրվեցին նրանց հետ, նստեցին գնացք և գնացին...

Նրանք գնացին ձուլվելու իրենց միլիոնավոր ընկերների, միլիոնավոր եղբայրների քույրերի հետ:

Անիվները թակթակում էին, գնացքը սլանում էր: Գծի կողքին մերթ-մերթ երևում էին փոքրիկ լույսեր:

Գծապահ տնակների կրակներն էին դրանք: