Chapter 1
Գլուխ 1
_Սա վերջին կաթիլն էր մեր համբերության,ուզում ես լինել ազատ,անկախ թող այդպես էլ լինի մենք քեզ կտանք դա։
_ա՜խ գլուխս,այս որտեղ եմ՞
Գլուխը ծանրացված,դժվարությամբ բացեց աչքերը Կայելիթը։Նայեց շուրջը և հասկացավ որ օտար տարածքում է գտնվում,ամեն ինչ այլ է`գույները,հոտերը,օդը։ Փոքր տնակում էր,տունը հին տեսք ուներ,նույնիսկ որոշ իրեր փոշոտ էին,տպաորություն էր որ ոչ ոք վաղուց այնտեղ չի ապրել։ Կայելիթը քիչ քիչ ուշքի գալով հասկանում էր թէ ինչ է կատարվում,նրան աքսորել էին տանից դուրս վռնդել ու այն էլ օտար մոլորակ։ Նա հասկացավ ամեն բան և քմծիծաղ տվեց,այնպես նայեց վերև կարծես ասում էր "լաաավ,դեռ կտեսնեք ձեր հալը"։
Գլուխը երբ իջացրեց օդից հայտնվեց մի թղթի կտոր,վերցրեց և կարդաց վրայի գրվածը`
Դու Երկիր մոլորակում էս
փոքրիկ գյուղում,անունդ`
Լէո է։Ծնողներդ ապրում և
Աշխատում են քաղաքում։
Երկրի ստանդարտներով
16 տարեկան էս։Սովորում
Էս ավագ դպրոցում։
Սկզբնական շրջանի համար
Քեզ կտրվի գումար,բայց միայն
Սկզբնական։Քո կարիքներդ
Ինքդ պետք է հոգաս։
Կայելիթը տեսավ երկրային գումարը բայց չէր հասկանում այդ գումարը շատ է թէ քիչ,նա սովոր էր ծախսելուն, փող հաշվելը իրանը չէր ։ Թղթի կտորը դրեց մի կողմ և որոշեց ուսումնասիրել տարածքը,գտավ դպրոցական հագուստ,գրքեր,բջջային հեռախոս և այլ մանր մունր բաներ երկրում ապրելու համար ։
Լէոն արտաքինից շատ աչքի ընկնող երիտասարդ էր,հասակը`1,77 , սպիտակամաշկ ։Ուներ հաճելի բայց միևնույն ժամանակ անսովոր դիմագծեր` դեմքի գծերը ոչ կոպիտ են ոչ էլ չափազանց մեղմ։Ավելի շատ սուր ու արտահայտիչ։ Աչքերը բաց սեռի գույնի էին,մեծ չէին, հաճախ լցված ձանձրույթով կամ սարկազմով, կարծես նման աչքեր աշխարհում ոչ ոք չունի,օտար բան կար մեջը։Հայացքում կա մի բան որ ստիպում է զգուշանալ,ոչ թե վախեցնող այլ անկանխատեսելի ։ Բնականից կրակի պես վառ կարմիր մազեր ուներ,արմատները ավելի մուգ էին` սև ,սանրվածքը անկանոն է ,միշտ մի քիչ խառնված,կարծես նա երբեք լուրջ չի վերաբերվում իր տեսքին կամ պարզապես չի ցանկանում ենթարկվել կանոններին։ Իր տարիքի տղաներին շատ մոտ պահելաձև, Արնիվելում նման մազերով ոչ մեկի չէիր գտնի։ Կազմվածքը նիհար էր բայց ճկուն։ Տեսքից նա թվում էր հիմարի մեկը բայց իրականում եթե ուզեր կարող էր շատ բաների հասնել։Նա ընդամենը մի փոքր ուշադիր էր լսել դասը իր հայրենի մոլորակում,բայց արդեն անգիր գիտեր և հիշում էր լսածը և քչից շատից տեղեկություն ուներ թե ինչ է իրենից ներկայացնում Երկիր մոլորակը։ Նաև նրան հաճախ էին պատժում ու պատիժներից մեկը նոր լեզուներ սովորելն էր, այդ ցանկում մտնում էր նաև երկիր մոլորակում ամենաշատ օգտագործվող լեզուները։ Ասել որ այդ գիտելիքներին Կայելիթը ուրախ էր,սխալ որոշում է։
_Ավելի զզվելի տեղ չէին կարող ուղարկել՞ասենք թող միանգամից լուսին ուղարկեին,ինչ տարբերություն։ Հիմար երկիր,հիմար մարդկանցով։
Տանից դուրս գալով նրա ծռմռտված զզվանք արտահայտող դեմքը ավելի ճմռտվեց, իր շուրջը ծառեր էին,խոտեր ,բաց տարածք,մի փոքր ֆերմա հավերով և բանջարեղենների համար նախատեսված հողատարածք։ Կայելիթը քիչ էր մնում հետ տար իր տեսածից իսկ վերջնական հետ տվեց երբ տեսավ թե որտեղ պետք է լոգանք ընդունի։
Նրա մասին խոսում էին Արնիվելում բոլորը դեռ չտեսած ,միայնակ երեխա արտասահմանից եկած ամեն օր չէր պատահում։ Գյուղի բամբասանքների գլխաոր թեման դարձավ Լէոն և իր "անփույթ,անսիրտ ծնողները"`<<ինչպես կարող էին անչափահաս երեխային մենակով ուղարկել գյուղ՞>>,<<խեղճ տղա,լռիվ մենակ>>,<<որ մի նորմալ ծնողը նման կերպ կվարվեր՞,ամոթ է ամո՜թ>>։
Արնիվելը փոքր գյուղ էր որտեղ բոլորը բոլորին գիտեն,իրար տուն գնալ գալու համար ոչ նախազգուշացնել էր պետք ոչ էլ առիթ։Մարդիկ բաց դռներով էին քնում,չնայած նրան որ շատ բաց,բարի սրտով մարդիք էին միակ մինուսը դա հին ավանդական մտածելակերպ ունենալն էր,գյուղացիները հպարտանում էին այդ փաստով,բայց որոշ երիտասարդներ ձգտում էին գյուղը ավելի ժամանակակից դարձնելու։
***
Լէոն բարձրացել էր խնձորի ծառը մի կողմ դնելով այն փաստը որ պետք է տունը կարգի բերեր և պատրաստվեր վաղվա դասի գնալուն։ Եվ այդ պահին գյուղի անհանգիստ և հետաքրքրասեր ծնողները հյուր եկան նրան,տեսնելով տղաին բարձր ծառի գլխին շնչներն վախից կանգ առավ և սկսեցին քնքշորեն համոզել որ իջնի ։Լէոն վերևից նայելով նրանց քմծիծաղ տվեց և ոչինչ չպատասխանեց ,շարունակեց ուտել խնձորը։Գյուղացիներից մի կին ասաց`
_ Քեզ համար համեղ կարկանդակներ եմ բերել, իջիր փորձիր։
Հոտը հենց հասավ Լէոյի քթին ստամոքսը գոռաց և նրա դեմքը դարձավ սարկազմիկ և զզվանք արտահայտող `իրեն պարտված զգաց քանզի ցանկացավ ծառից իջնել։ Իջնելով ոչ բարև ոչ շնորհակալություն,վերևից ներքև նայող հայացքով հրամայեց որ սեղան դնեն իր համար,նա քաղցած է։ Գյուղացիք չգիտեին ինչից շոկ ապրեին նրա խոսելաոճից թէ արտաքինից։ Օրը ավարտվեց նրանով որ գյուղացիք օգնեցին Լէոյին տան հարցերում,առաջարկեցին իրենց օգնությունը հետագայում,նաև ուզում էին ծնողների հեռախոսահամարը վերցնել որպեսզի վատ բան լինելու դեպքում կապնվեին,բայց Լէոն նրանց խոսքերին բանի տեղ չէր դնում նույնիսկ վրաները չէր նայում։ Գյուղացիք ավարտին հասցնելով իրենց գործերը որոշեցին վերջին լավությունը անեն գնալուց առաջ և մի փոքր բացատրեցին թե ինչպես պետք է խնամի հողատարածքը և կենդանիներին ։
Լէոն պառկեց քնելու այն մտքով որ առավոտյան կգնա դասի ու մի լաաա՜վ կզվարճանա հիմար գյուղացիների երեխաների կյանքը դժողք դարձնելով։
Առավոտյան Լէոն ամբողջությամբ ընկալեց այն խնդիրը որի մեջ հայտնվել է,տանը միայն նա էր,չկար արդեն պատռաստի նախաճաշը,չկար պատրաստի լոգարանը,չկային իր "ստրուկները" որոնք գլուխները կախ վազվզում էին նրա համար։ Ուտելով երեկվա մնացած կարկանդակները և խնձորը,խորը մտքերի մեջ ընկավ պետք է լուծել այս խնդիրը։ Նա ինքը ոչինչ անել չէր ուզում,բայց իր փոխարեն անող էլ չկար։ Որոշում կայացրեց `կգնա դպրոց և կգտնի մարդկանց իր համար օգտակար,գյուղացիք անձամփ առաջարկել էին իրենց օգնությունը դրանից էլ լիովին կոգտվի։
Չնայած նրան որ Լէոն լկստված,չար,չենթարկվող երեխա էր,նա հիմար չէր և ուներ տաղանդ խնդիրների լուծում գտնելու ,բայց միշտ այդ լուծումները ի օգուտ իրեն են լինում ,շատ ժամանակ վնասելով շրջապատին։
Տանից դպրոց ճանապարհին ծանոթանում էր տարածքի հետ ,ֆիքսում ամեն բան ինչ տեսնում ,լսում էր։Ձեռքի հետ մտածում էր առաջին վայրկյանից ագռեսիվ լինի թե հրեշտակի պես իրեն պահի դպրոցում, և ծիծաղում էր պատկերացնելով իր հիասքանչ դերասանական խաղը։
Հասնելով դպրոց նրան դիմավորում է Կայը։
_Բարև,_ժպտերես դիմում է Լէոյին ,_ես Կայն եմ դասարանի ավագը,նաև քո հարևանը,մեր տները իրար մոտ են։
Կայը շարունակում էր խոսել շատ ակտիվ և փայլփլուն աչքերով,բայց Լէոն նրան չէր լսում ,նա սառը հայացքով զննում էր Կային։
Կայը շատ ժպտերես տղա էր,սև կարճ մազերով,սև մեծ գեղեցիկ աչքերով ,երկար թարթիչներով,հասակը` 1,79, բավականին ամուր և մարզված մարմին ուներ ,դեմքի գծերը նուրբ էին ավելի կլորավուն,մաշկը համեմատած Լէոյի մուգ էր թվում և զգացվում էր որ արևի տակ շատ ժամանակ է անցկացնում, այս պահին նրա հագուստը բոլորի նման էր,կար դպրոցական կանոնակարգ հագուստի վերաբերյալ։Դպրոցից դուրս սիրում էր հագնել ավելի հին ոճի հագուստներ ,ավելի ոճով նման 19րդ դարին դա զգացվում էր իր կոպիտ կաշվից սև կոշիկներից։
Կայը իր խոսքը ավարտեց։
_հա՜, բարև։ Ոնց հասկացա անունս արդեն գիտես ,_փորձեց ժպտերես պատասխանել Լէոն։
_Հա,գիտեմ։Մեր մեջ ասած բոլորն էլ գյուղում արդեն գիտեն և քո երեկվա արկածների մասին էլ լավ լեգենդներ են ֆռում,_քմծիծաղով պատասխանեց Կայը,_ Դե ինչ ,գնանք դասարան։
4 տղաներով ճանապարհին զրուցելով մոտեցան մի հին շինությանը։
_Էս թույն տեղը ես եմ գտել,_հպարտորեն ներկայացնում էր շենքը Թայլերը,_ Սկզբից մտածեցինք հոգիներ կան մեջը, գնացի Կային ու Մարկին վերցրեցի եկանք խուզարկության։Բայց ավաղ հոգիներ չգտանք,_ այդ խոսքի վրա շան մռութի պես տխուր հայացք ընդունեց և ակնթարթորեն դարձրեց հպարտ ,երջանիկ շան հայացք,_բայց զատոո՜ լավ տեղ գտանք մերոնցականներով հավաքվելու համար։
Մարկը մարդկանց մոտ լուրջ ինչ որ տեղ նույնիսկ ջղայն տղայի տպավորություներ թողնում,բայց երբ սկսում էր խոսել,շփվել դառնում էր ժպտերես և աշխույժ։ Ուներ թեթևակի սառը երանգի բայց մաշկ, ուղիղ`մի փոքր մեծ քիթ,մուգ խիտ հոնքեր ,աչքերը սև, շրթունքները մեծ,մազերը շատ կարճ էին կտրված գրեթե զրոյական ինչը ավելի շատ էր ընդգծում դիմագծերը։հասակը`1,70 մարզված մարմնով, հագուստի առումով չէր տարբերվում իր տարիքակիցներց ։
Շենքը որտեղ տղաները հավաքվում էին սարսափ ֆիլմերի ժանրով էր`դատարկ,լքված,կիսաքանդ։Նախկինում գործարան է եղել։Տղաները ներս մտան` դրսում արդեն մանրից մութը ընկնում էր։ Մութ,դատարկ,բետոնե փոշոտ հատակի և ճաքճքված պատերի միջանցքներով քայլելով ` լսելով Թայլերի սարսափ պատմությունները,անհամ հումորները ,որոնցով փորձում էր տղաներին վախեցնել ։ Մարկի համբերության բաժակը լցվեց և նա փոքր կռիվ սկսեց Թայլերի հետ , Կայը և Լէոն ոչմի ռեակցիա չէին տալիս , բայց հանկարծ Կային թվաց որ մի բան այն չէ և կտրուկ հայացքը թեքեց դեպի Լէոն,ով նույն կերպ նրան էր նայում։ Իրար անխոս հասկացան։
_Լաց,վերջ,սուս եք,տարօրինակ ձայներ եմ լսում,վերջ տվեք ձեր կապիկությունը,_լուրջ և հրամայական տոնով ասաց Լէոն։
Որից հետո բոլորը լուռ էին։ Անհասկանալի ծիծաղի ձայներ էին գալիս , կարծես այդ ծիծաղը լցրել էր դատարկ շենքը։ Թայլերը վախից գույնը գցեց,Մարկը սկսեց մեղադրել Թայլերին ամբողջ ուժով շորից բռնելով և թափ տալով։
_Դու էս մեղավոր հիմար,հազար եմ ասել քեզ մի քիչ լուրջ պահիր,քո պատճառով հոգիները արթնացել են և հաստատ բարկացած են որ իրենց տարածք ենք եկել։
Կայը և Լէոն այդ ընթացքում մարտական էին տրամադրված ,Լէոն գետնից փայտի կտոր էր գտել երևի նախկինում սեղանի ոտք էր եղել իսկ Կայը բռունցքները սեղմեց որոշել էր օգտվել իր բռնքամարտի մարզումներից ունեցած փորձը։
_Դուք էլ մի բան գտեք գետնից և լուռ մնացեք,ոնցոր կողքի սենյակից է ձայնը,քայլ առ քայլ կմոտենանք ինչ էլ լինի մենք 4_ով ենք կհաղթենք,_ասաց Լէոն,
Կայն էլ ավելացրեց,_Կամ էլ Թայլերին որպես զոհաբերություն կտանք ,ներողության նշան ,մեզ էլ բաց կթողնեն։
Մարկը և Լէոն սկսեցին ծիծաղել։
_Հա հա հա շատ ուժեղ բոց էր,_վախեցած պատադխանեց Թայլերը։
Փոքր քայլերով առաջ էին գնում և ձայների հետ մեկտեղ լույսի շողք էր հայտնվեցին ,ստվերների պես `ավելի շատ սարսափ ներշնչելով։ Հասնելով դռան մոտ սպեցնազների պես ժեստերով խոսալով "երեք ույու չորս" գոռալով ներխուժեցին սենյակ։
_Աաաաաա՜ ,_բոլորը խորով գոռացին։
_Գիշերվա սատանա եք՞,_ասաց Մարկը
_ Գժվել կարելի է,_շնչակտուր ավելացրեց Կայը։