-Սպասի՛ր, Ջիյոնա՛, ախր մենք պետք է հաշվենք վայրկյանները, հետո նոր բաժանվենք:

-Վեց:

-Երեք:

-Երկու:

-Մեկ:

Կանգնում է ու շրջվում դեպի դուռը:

…………………………………………………………………………………………………․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․

Ջիյոնից պետք է մեկ անգամ բաժանվել՝ մարդավարի, առանց ավելորդ գրկախառնությունների ու արցունքների:

Կյանքում ոչ թե բաժանման պահերն են տխուր ու դժվար, այլ բաժանումից հետոները: Բաժանումից երկու ամիս է անցել, բայց ես դեռ շարունակում եմ թեյի երկու բաժակներն էլ լցնել: Ու հա բաժակներից մեկի թեյն անպայման քաղցր պետք է լինի, չէ՞ որ Ջիյոնը թեյը քաղցր է խմում: Իսկ սուրճ պատրաստելու կարիքն ընդհանրապես չկա, ո՞վ է խմելու:

Անսովոր է բաց վարագույրներով ապրելը, ամեն առավոտ վերնաշապիկներ չարդուկելը, սուրճ չպատրաստելը, բայց ապրելը միևնույն է սովորական է: Նայում եմ թեյի սառնությունից բողոքող բաժակին ու հասկանում, որ այն այդպես էլ չի դատարկվելու: Ինչպես մտքերս չեն դատարկվում քեզնից, ամեն անգամ հիշողության գդալով խառնելուց հետո: Ինչևէ, թող չդատարկվի: Վերցնում եմ սեղանին դրված բանալիներն ու դուրս գալիս:

Մարդիկ քայլում են փողոցով ու չեն էլ զգում աշնան սառնությունը: Շատերը երևի տուն են շտապում, առանց հասկանալու, որ հենց մենք ենք փոքրիկ տնակներ: Մենք փոքրիկ քայլող տնակներն ենք, մենք ինչ-որ մեկի տունն ենք՝ տաք, հարմարավետ, գուցե մի քիչ թափթփված, բայց սիրելի: Փողոցի անցումներն էլ հաստատ նրա համար են, որ տուն շտապելուց մի պահ կանգ առնենք, խորը շունչ քաշենք, նայենք մեր շուրջն ու հասկանանք, որ գուցե մեր տնակը մեր կողքին է ու ուղղակի պետք է գրկել և վերջ, դու տանն ես: Մի պահ ես էլ եմ կանգ առնում, չէ, նրա համար չէ, որ փողոցն անցնելու խնդիր կա, պարզապես անցումներից դուրս էլ պետք է մի պահ կանգ առնել ու շուրջը նայել: Շարունակում եմ քայլել ու պատահաբար կանգնում եմ ինձ ընդառաջ եկող սև կոշիկներով ոտքերին:

-Կներե՛ք, ես տուն շտապողներից չեմ:

Ծանոթ բույր եմ զգում, բայց համարձակությունս չի հերիքում գլուխս բարձրացնելու ու նրա աչքերին նայելու համար:

-Գիտե՞ք, Ձեր կոշիկներից երևում է, որ դուք մաքուր ու հավաքված տնակ եք: Ի դեպ Ձեզնից ծաղիկների հոտ է գալիս:

-Ծխախոտին ու օծանելիքին խառնվա՞ծ:

-Ի՞նչ:

Բարձրացնում եմ գլուխս ու նորից հանդիպում ինձ հարազատ հայացքին:

-Ութ տարի առաջ տնակներից չխոսեցիր:

-Բայց ծաղիկների բույրը՝ ծխախոտին ու օծանելիքին խառնված, նույնն է:

-Ամեն ինչն էլ նույնն է, փողոցը, մազերիդ գույնը, ոտքերիս կանգնելը:

-Բայց մենք նույնը չենք, Ջիյոնա՛: ՄԵՆՔ ՆՈՒՅՆԸ ՉԵՆՔ:

-Իսկ թիթեռնե՞րը:

-Ի՞նչ թիթեռներ, Ջիյոնա՛: Մեր մեջ միայն սարդոստայններ են, այն էլ առանց սարդերի: Մեր մեջ թիթեռներ չեն թռչում, նույնիսկ սարդեր չկան, որ շարժվեն ու զգաս, որ դեռ ողջ ես: Մեր մեջ միայն սարդոստայններ են, որոնք շարժվում են, երբ մի թեթև քամի է լինում: Մեր մեջ սարդոստայններ են առանց սարդերի: Հասկանում ես, չէ՞:

-Չէ:

-Գիտե՞ս ինչ, արի նորից չփչացնենք ամեն ինչ ինչպես ութ տարի առաջ:

-Թեյ կուզե՞ս:

-Արդեն փչացնում ես:

Շարունակում եմ ճանապարհս՝ Ջիյոնին հետևումս թողնելով: Մի քանի քայլ անելուց հետո կանգ եմ առնում, շրջվում եմ ու նայում, թե ինչպես է հեռանում: Էս քաղաքը Ջիյոնի բույրն ունի, Ջիյոնի աչքերի գույնն ու Ջիյոնի սառը հայացքը:

Ջիյոնին տեսնելուց հետո ոտքերս ակամա ինձ իր տան մոտ են տանում, բայց ներս մտնելու համարձակություն չունեմ՝ չնայած տան բանալին ունենալուն: Երբեք մտքովս չի անցել Ջիյոնի տան դուռը բացել, ներս մտնել: Չեմ ուզում իր տանն իմ բույրը տարածվի, նման դեպքերում ավելի դժվար կլինի հետո տունը կարգի բերելը:

Ութ տարի անց վերջապես համարձակվում եմ բանալին պտտել ու բացել Ջիյոնի տան դուռը: Ներս եմ մտնում ու տեսնում բազմոցին նստած Ջիյոնին:

-Փաստորեն, դու տուն շտապողներից ես:

-Փաստորեն, դու էլ ուրիշի տուն շտապողներից ես:

Պայուսակս դնում եմ պահարանի վրա: Քայլում եմ դեպի մութ հյուրասենյակը, բացում եմ վարագույրներն ու լույսը ընկնում է ուղիղ Ջիյոնի վրա: Միանգամից փակում է աչքերը:

-Ի՞նչ ես անում:

-Տունդ եմ կարգի բերում:

-Ամբողջ օրն ինչ-որ տնակներից ես խոսում: Մի՞թե բացակայությունս այդքան ազդել է:

-Պարզապես դու թափթփված տնակ ես, գուցե դրսից մաքուր ու կոկիկ ես,բայց ներսդ թափթփված է, իսկ այս դեպքում չեմ կարող ներսդ հավաքել: Յուրաքանչյուրս պետք է ինքներս մեր տնակը կարգի բերենք, ուրիշը չի կարող:

Գնում եմ խոհանոց ու սկսում լվանալ սուրճի բաժակները: Մեջքիս հետևում զգում եմ Ջիյոնի բույրը: Սառը ձեռքերը, որոնք գրկում են ինձ: Շունչը, որը նման է սառը քամու, մինչև ականջներիդ ծայրը զգում ես, ու ականջներդ սկսում է կարմրել ցրտից: Փակում եմ աչքերս ու փորձում ստիպել ինքս ինձ, որ չպտտվեմ ու փոխադարձ չգրկեմ:

-Բաց թող:

-Պետք չի, ես գիտեմ, որ դու ատում ես սուրճի բաժակներ լվանալը:

-Ոչ այնքան, ինչքան քեզ:

Բաց է թողնում, ու ես սկսում եմ շնչել: Չեմ շրջվում, որ չհանդիպեմ սառը հայացքին, չնայած գուցե հայացքը փոխվել է: Բայց գրկելը չի փոխվել, Ջիյոնի

գիրկը երիցուկներով այգի է: Ջիյոնը երկու ձեռքերով է գրկում, ամուր: Ու երևի աշխարհում ոչ մի ուրիշ գիրկ չի կարող փոխարինել նրա գրկին: Բաժակները լվանալուց հետո զգում եմ, որ ձեռքերս սառել են: Գնում եմ ու նստում բազմոցին: Ջիյոնը գալիս է ու նստում կողքիս: Վերցնում է ձեռքիցս ծխախոտն ու սկսում ծխել:

-Էյյյ, դա իմն է:

-Կարծում էի թողել ես ծխելը:

-Ծխելը դեռ ոչինչ, քեզ չեմ կարողանում թողնել:

Ու լռում ենք: Ջիյոնի լռությունը նման է աշնանը ծառից ընկնող տերևին: Ընկնում է ու թվում է վերջ, բայց հանկարծ մեկը ոտքը վրան է դնում, ու տերևը փշրվում է: Այս դեպքում էլ մեր լռությունը փշրողը հենց ինքն էր:

-Վերնաշապիկներս կարոտել են ձեռքերիդ:

-Իսկ դու՞:

-Ես ի՞նչ:

-Դու կարոտե՞լ ես:

Կանգնում է, մոտենում է պատուհանին ու փակում է սպիտակ վարագույրները: Վարագույրներից կարելի է հասկանալ, որ չափից շատ է ծխում, ծուխը բարձրանում է ու կախվում վարագույրների կոկորդից: Հնարավոր է՝ խեղդում է, բայց վարագույրներն էլ ինձ նման դիմանում են Ջիյոնի բնավորությանը: Թվում է, թե Ջիյոնը հարցերից փախչող է, բայց ոչ, ուղղակի պետք է նրա լռությունը լսել կարողանալ:

Քայլում եմ դեպի ննջասենյակը, ձեռքս դնում եմ դռան բռնակին, շրջվում, նայում եմ Ջիյոնին: Հայացքով թույլ է տալիս բացել դուռն ու ներս մտնել: Երբեք չէի պատկերացնի, որ Ջիյոնի անկողինը կարող է սպիտակ լինել, ինչպե՞ս կարող է իմ սևի պատկերացումն այսքան շատ սպիտակ իրեր պահել տանը: Նստում եմ անկողնու վրա ու միանգամից զգում նրա բույրը՝ ծխախոտի հոտը՝ ծաղիկներին ու օծանելիքին խառնված:

Քայլում եմ դեպի պահարանը, բացում եմ պահարանի դուռը, կողտոտ ու չարդուկած վերնաշապիկներն ընկնում են վրաս:

-Ջիյոնա՛:

Ջիյոնը ներս է մտնում ու սկսում ծիծաղել:

-Բա որ ասում էի՝ ներսից թափթփված ես, մի կողմ քաշվի՛ր:

Վերցնում եմ վերնաշապիկներն ու դուրս գալիս ննջասենյակից: Գնում եմ ու սկսում ձեռքով լվանալ բոլորը: Ջիյոնը գալիս է ու նստում գետնին, սկսում է հայացքով սահել ձեռքերիս վրայով:

-Ինչու՞ ես ձեռքով լվանում, ձեռքերդ կսառեն:

-Միևնույն է չես հասկանա:

Լվանում եմ բոլոր վերնաշապիկներն ու սկսում արդուկել չորացնելուց հետո: Նորից մեջքիս հետևում զգում եմ նրա շունչը:

-Չգրկե՛ս:

Հետ է քաշվում, նստում է դիմացս ու սկսում ծխել: Սառը, երկար մատներով այնքան նուրբ է բռնում ծխախոտի հատիկը, որ երբեմն ուզում ես ծխախոտի վերածվել:

-Հերիք է ինձ նայես: Վերնաշապիկս հիմա կայրվի:

Ուշքի եմ գալիս: Վերնաշապիկները դասավորում եմ պահարանում ու գնում հյուրասենյակ: Վերցնում եմ վերարկուս,ու Ջիյոնը բռնում է ձեռքս:

-Մի՛ գնա:

-Չեմ ուզում մնալ, հետո գնալն ավելի դժվար է լինելու:

Քաշում եմ ձեռքս, հագնում վերարկուս ու բացում դուռը:

-Ես հետդ եմ գալիս:

Երբ մի պահ քեզ թվում է, թե արդեն կարող ես հաղթել Ջիյոնին ու նրա հանդեպ զգացածիդ, սխալվում ես: Ջիյոնը պարտվողներից չէ, իսկ դու միայն նրան ես պարտվում:

…………………………………………………………………………………………………..․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․

-Ների՛ր, մի քիչ ցուրտ է:

Ջիյոնը մոտենում է ու գրկում:

-Էլ ցուրտ չի:

Ազատվում եմ ինձ տուն հիշեցնող գրկից ու քայլում դեպի խոհանոց: Թեյնիկը դնում եմ գազօջախին ու հենվում խոհանոցի սեղանին: Ջիյոնը ներս է մտնում, սև վերնաշապիկով, բայց սպիտակ ժպիտով, մոտենում է ու ես մոռանում եմ շնչելու մասին: Մեր միջև տարածություն չլինելու պատճառով փակում եմ աչքերս: Երկու սառը ձեռքեր գրկում են իրանս ու Ջիյոնն էլ ավելի է մոտենում: Մեր շուրթերի միջև եղած հեռավորությունը նույնիսկ միլիմետրերով դժվար կլինի չափել:

Ու լսվում է եռացող թեյնիկի ձայնը: Բացում եմ աչքերս ու հանդիպում դառը շոկոլադի գույն ունեցող աչքերին: Ջիյոնը հետ է քաշվում, չգիտեմ էլ այս դեպքում արժի՞ թեյնիկին շնորհակալություն հայտնել, թե՞ բողոքել:

Մոտենում է սեղանին դրված ծաղկամանին:

-Ինչու՞ է դատարկ:

-Ծաղիկներ նվիրող չունեմ, ինքս էլ ծուլանում եմ գնել:

-Ասում էիր մենք տնակներ ենք, չէ՞:

-Ըհը:

-Կարծում էի ներսումդ ամեն ինչ իր տեղում է, մաքուր ու հավաքված տնակ ես: -Իրականում այդպես է, Ջիյոնա՛, պարզապես մոռանում եմ երբեմն փոշիները սրբել:

Գնում եմ խոհանոց ու վերցնում կարմիր գինին: Բերում եմ ու դնում սեղանին: Բացում եմ ու սկսում շշով խմել: Ջիյոնը ժպտում է, գալիս է ու նստում է կողքիս:

-Կուզե՞ս խմել:

-Ես խմելու ուրիշ ձև գիտեմ:

Մոտենում է շուրթերիս ու նորից ես մոռանում եմ շնչելու մասին: Զգում եմ Ջիյոնի տաք շուրթերի հպումը: Նրա համբույրը նման է աշնան անձրևին: Սկզբում մի քանի թեթև կաթիլներ ընկնում են, հետո միանգամից սկսվում է հորդառատ անձրևը: Քեզ համար սկզբում հաճելի է, ակամա դառնում ես այն մարդկանցից, ովքեր անձրևից չեն փախչում ու կանգառներում թաքնվում: Հպարտ սկսում ես քայլել անձրևի տակով, մի քիչ մրսում ես, հետո մի պահ ամբողջ մարմնով սկսում դողալ:

Բացում եմ աչքերս ու փորձում հետ քաշվել:

-Գինու համն ունես:

-Իսկ դու դառը սև սուրճի, մի քիչ էլ վիսկիի:

-Բայց դու երկուսի համն էլ չգիտես,չէ՞:

-Չգիտեմ: Բայց ես կպատկերացնեմ, որ սև սուրճը հենց քո համն ունի, Ջիյոնա՛: Ու մի բան էլ, դու իմ տնակն ես, իմ թափթփված ու տաք տնակը: Ու ես մրսում եմ առանց քեզ:

Իմ ու քո բաժանումն ընկած է գետնին նետված ծախկեփնջի ու ասֆալտիարանքում: Ես քեզ նման չեմ, դու, ծխախոտներն աղբամանը նետելով, փրկումես ինքդ քեզ խելագարվելուց, իսկ ես ծաղկեփունջը նետելով՝ փրկում եմ ինձքեզնից: Ինքս ինձ համոզում եմ, որ ծաղկեփունջը նետելով, քեզ էլ եմ նետումկյանքիցս՝ երբեք չվերցնելու պայմանով: