Ե

Բարտի մը կար հինավուրց` զոր ձեռքերովն իր բարի

Իջևանին քով տընկեր էր Դիցանույշ մ'անտառի.

Սակայն այդ օրն ոստ առ ոստ ան կը չորնար տրտմորեն

Տերևներն իր դալկահար հողին վրա ողբալեն:

Ո՛վ գիտե ո՛ր մըրրկածուփ գիշերվան մեջ Արամազդ

Զարկեր պատռեր էր անոր սիրտն իր շանթով մեծասաստ.

Եվ գըլուխն իր գեղուղեշ` որ կը հասներ արևին`

Արդ սոսափներ չէր երգեր, կը նիզակվեր դեպ երկին:

Հո՛ն, ահա այդ բարտիին շուրջը եկան հավաքվիլ

Անտառաբնակ չորս քուրմեր կընգուղ ու ջանջիլ,

Ու Տըրդատի հրամանով անոր բունին ճիշտ ներքև

Միահամուռ փորեցին Նազենիկի փոսը սև.

Ու երգեցին Աստղիկին: Տըրդատ սըրտեն շանթահար`

Անոր դեռ թա՛րմ դիակն առած գրկին մեջ կու լար:

Երբ զայն փոսին հանձնեցին` մազերուն մեջ շաղապատ

Դեռ Բակուրի նետն ոսկի կը փայլակեր լուսացայտ:

Իջևանի քով տնկված վաղընջական այն բարտին

Վերընձյուղում մ'ըստացավ` բուժելով վերքն իր սրտին`

Երբոր Հարճին լույս մարմնույն ավիշներով կենսահորդ

Թաթախվեցան հողին տակ արմատներն իր խորդուբորդ,

Եվ ըսվեցավ թե անոր տերևուտքին մեջ դողդոջ

Չըքնաղ հոգին վարձակին բընակեցավ դար մ'ամբողջ,

Լուսնկային ժըպտեցավ, ծոծրակին վերքը տվավ ցույց,

Հովերուն հետ պար եկավ, բամբիռներն իր հնչեցուց: