Բ

Ահա առտվան շողերեն հագեր է վարդ ու սուտակ

Պատուհանին առջևի թըզենի ծառն ընդարձակ`

Որուն ետև հարճն արթուն.– «Ինչո՞ւ չեկավ,– կը խորհի,–

Արտույտն ահա արձակեց կալին մեջ երգը բարի.

Եվ պալատին պահապան շունն արթընցած ման կու գա

Բակին մեջ` մերթ միզելով պատերն ի վեր շըրջակա:

Ինչո՞ւ չեկավ, ո՛վ Երկինք»: Հորիզոնեն հեղակարծ

Արփվույն ճաճանչն անդրանիկ սլացավ ինկավ շողարծարծ

Նազենիկի խուցին մեջ. դալկացավ լույսը ճըրագին:

Օ՜, ի՞նչ խրխինջ, ի՞նչ դոփյուն, ի՞նչ փոթորկում թանկագին…

Կու գա իշխանն ազատել զինք Բակուրի նախանձեն:

Պատուահանին ներքև՛ է Տրդատ ձիուն վրա արդեն:

Բերկրանքեն հա՛րճը խայտաց. զեղան աչքերը վըրդով

Անպատմելի խընդությամբ, ինչպես երկինքն` արևով,

Գիշերն ամբողջ ինք հոն էր, զով խավարին մեջ արթուն,

Հանդերձներովը պարի, բամբիռներն ալ` մատերուն.

Աստղերուն տակ աղոթող բագոսուհվո մ'էր նման`

Վարդերը դեռ հանդեսին մազերուն մեջ ցիրուցան,

Եվ լանջքը մերկ` որուն վրա թափված գինին խըրախին

Տակավին միշտ կը սըփռեր իր զըվարթ բույրը չորս դին:

–«Ձեռքդ երկարե, 'սավ Տրդատ»:– «Դու գիրկդ բաց, կը ցատկեմ»:

–«Գըլուխդ, ըզգո՜ւյշ, չըփշրես լանջապանիս զրահին դեմ»:

Եվ Նազենիկ անհամբեր հեղեղին հետ վարսերուն

Ասպետին մռայլ ծոցին մեջ նետեց ինքզինքը սարսռուն,

Եվ զայն հեղ մ'ալ ողողեց մազերովն իր դարալիր:

Դափրեց նըժույգն և ռունգերը փեռեկած լայնալիր`

Հորիզոնին դարձուց գլուխն ու մըտրակի մ'հարվածով

Թաղվեցավ իր արշավին ամպրոպին մեջ փոշեծով:

Փա՜ռք մեծազոր կենցաղին ասպետական դարերուն`

Ուր պաշտվեցավ Գեղեցիկն ու Զորությունը արբուն,

Եվ խորհրդանիշը անմահ Գեղեցկին, Զորության`

Փըրփուրներու Դիցուհին Ըստինքներով ռոշնական:

Փա՜ռք ձեզի միշտ, գանգրահեր ո՛վ ասպետներ արդընկեց,

Որոնց զրահով վերտըված լանջքերուն տակ բաբախեց

Սիրտ մը հավետ անձնըվեր` տըկարներուն, ընկճվածին,

Եվ գեղանի կիներուն, անոնց մարմնույն բյուր գանձին:

Փա՜ռք ձեզի միշտ ձիամարտեր, մկունդխաղեր շանթասլաց`

Որոնց օդին մեջ շաչուն տեգերն հանկարծ բըռընկած`

Կայծակներու խաղն եկան երկրիս վրա փոխադրել.

Վիշապասպան սուսերներ, ժանգոտելու անընդել,

Կառարշավներ փոշեմուղ, գուպարահաղթ ոգորներ

Շառափնաթափ տեգ տեգի, կումբ կումբի դեմ ոսկեհեռ

Փա՜ռք ձեզի միշտ, ո՛վ որսեր թըրթռուն ձայնով շեփորին,

Երբ լիճին քով վիրավոր կ'իյնա եղնիկն ողբագին,

Եվ վարազներ արդնահար կը թավալին մարգին վրա`

Որոնց կողեն արյունն հորդ կրակի պես կը մըխա:

Փա՜ռք ձեզի միշտ ավարներ, հափափումներ կիներու`

Որոնք տըվին իրենց տարփն ու համբույրները աղու

Առյուծներու քաջության, և ո՛չ ոսկի հորթերուն

Որոնց սիրտերն առավ լոկ սուրերու ծայրը փաղփուն:

Փա՜ռք ձեզի միշտ, ո՛վ դարեր ասպետական կենցաղին,

Ուր մարդիկ հզոր և անկեղծ էին նըման գինիին:

Առաքինի քաջության տեղ նենգն այսօր կը տիրե.

Փոխան տեգին հոլանի` պատյանի մեջ դաշույնն է`

Որ կը շողա մութի՛ն մեջ, կը ժանգոտի՛ արևին.

Ոճիրներն արդ խավարի լռության մեջ կը դարբնվին

Մըխոտ ճրագի լույսին տակ ծըռած գունատ մարդերեն:

Երբ արեգակը նընջե` մեղքերն հայնժամ կը գործեն:

Չեն պաշտեր կնոջ մարմինին դաշըն ձևերն հըրահրուտ

Լոգցըված բյուր ջահերու շառայլներով հոսանուտ:

Կինը մարդուն միացնողը Աստղիկի սիրահոդ

Լուսեղ մատերը չե՛ն բնավ, այլ շանսըխուրը ցեխոտ:

Գեղեցկությունը ծընունդն է Զորության հորձանքին`

Ինչպես մարգրիտն օվկիանի անդունդներուն մոլեգին:

Բայց այսօր չե՛ն քանդակեր սուսերներով կորովի

Գեղեցկության սուրբ բագինն` ուր իգությունը խընկվի:

Բավական է լի գավաթ մը Մյունիխի գարեջուր,

Որ աճուրդի հանված սերը գնեն մարդիկ քրեիքուր,

Սեր վաճառվա՜ծ, ոչ նվիրված` ինչպես պըսակ սարդենի

Զոր հերոսին համար սուրն աստվածներեն կ'ընդունի:

Եվ այժըմ մարդն այս դարուն, մարդն ըղեղին տակ կըքած,

Ո՛վ ասպետներ հեթանոս, եթե բաղխե ոտքն հանկարծ

Ձեր բազուկի մեկ ոսկրին` որ հողին տակ ճերմկած է,

Անոր հըսկա զանգվածեն կը սարսափի, կը կարծե

Ձեզ առասպել դարերու առասպելյալ գազաններ,

Ո՜վ ասպետներ հեթանոս, ո՜վ ասպետի ոսկորներ: