Chapter 1

Գարուն էր իջել սարերից ծաղկուն,

Լիճն էր արթնացել իր շղարշից բյուր

Քամին էր խաղում մազերի միջով,

Պարզկա արևն էր շողում երկնքում։

Թռչուններն արդեն բույներ ունեին,

Ծաղկել էր ամբողջ դաշտը հոտավետ

Ձորերի միջից զուլալ առվակներ

Վայելեցին սեր որ պիտի ծաղկեր…

Բելլան կանգնած էր լճափի վրա,

Աչքերը խոր, ինչպես կապույտ ջուր,

Նայում էր շողքին, լուսե հյուսվածքին,

Հոգով զգաց մի անծանոթի

Իրենից հեռու շատ հեռու կանգնած։

Եվ հենց այդ պահին, հեռու մի կողմում,

Ծառերի ստվերում, շուքի տակ մենակ,

Դանիելն էր կանգնած՝ մազերը խառնած…

ԵՎ երբ աչքերը թեքեց Բելլային,

Նրա սիրտը բաբախեց ուժգին,

Կարծես մի շղթա խզվեց այդ պահին,

Բոլոր օրերը դարձան սիրային։

Սիրեցին նրանք օրն այդ երկնային

Նա արեց մի քայլ… հետո՝ մի այլ քայլ,

Նա մոտեցավ աղջկան լուսե,

ձեռքը դնելով ուսին աղջկա.

Եվ Բելլան շրջվեց՝ կարծես վախեցած ։

— Ո՞վ ես դու,— շշնջաց Բելլան,

Նրա ձայնը դողում էր ուժգին.

Դանիելը ժպտաց թեթև շփոթված,

Բայց խոսքն իր սրտից հոսեց հանդարտված ։

— Ես թափառում եմ ամբողջ աշխարհում

Ու գտել եմ լույս քո ծով հայացքում

Եթե երազ է, թող երբեք չանցնի,

Թող մնամ այստեղ՝ քո մեծ աշխարհում։

Բելլան ժպտաց, աչքերը փայլեց

Հոգին էլ կարծես ճախրեց աշխարհում,

այդ օրը դարձավ անմոռանալի,

Սրտերը իրենց զոդվեցին իրար։

Անցան օրեր, ամիսներ անցան,

Լիճը դարձավ նրանց սրտի տուն,

Որ կապեց նրանց սրտերը իրար

Ու ամրապնդվեց դարձավ սիրո տոն,։

Ամեն գիշեր, աստղերի ներքո,

Դանիելն իր քյանքի մասին էր պատմում

Բելլան լսում էր՝ հենված իր ուսին

Կարծես աշխարհից սեր էր դուրս գալիս

Բայց մի գիշեր, երբ լուսինն էր պաղ,

Քամին բերեց խոսքեր անհանգիստ,

Մութ ստվերներ, նախանձի խոսքեր,

Որ խոցեցին այս ,սիրո կրքկը.

Դանիելի կյանքում աղջիկ է եղել

Մինչև Բելայի հետ էր հանդիպել

Դանիելին արդեն սիրող էր եղել

Նա չէր միակը Դանիելի համար

Աղջկա սիրտը կծկվեց ցավից,

Անգամ աստղերը հանգեցին հանկարծ,

Նա չգիտեր՝ լացե՞լ, թե՞ հարցնել,

Ճշմարիտ է դա, թե անիմաստ սուտ

— Ասա՛, Դանիել, ճշմարիտ է՞ սա,

Ես խաբվա՞ծ եմ եղել քո սիրով,

Եթե անցյալում մեկին սիրել ես,

Ապա ով եմ ես սրտիդ խորքերում։

Դանիելը լռեց, գլուխը խոնարհ,

Նա չէր ուզում ստել, կամ էլ հորինել

Ու խոսելն արդեն իմաստ էլ չուներ

Բելլան աչքերը սրբեց ու ասաց

— Եթե չես խոսում, ուրեմն ճիշտ էր,

Դու խաբել ես ինձ ու սիրտս կոտրել ,

Ու ես քո սիրտը թողնում եմ մենակ,

Եվ գնում եմ այնտեղ, ուր չկա մեծ սեր ։

Բաժանման օրը դարձավ անիծված,

Օդը թանձր էր, ու լիճն էր խեղդված,

Դանիելը մնաց, բայց ոչ իր հոգին,

Նա կորցրել էր լույսը իր կյանքի

Դանիլն ամեն օր հենց այն տեղում էր

Ուր Բելլան մի օր ժպտում էր նրան,

Բայց հիմա այտեղ ոչինչ էլ չկա

Օդը մռայլ է , անձրևով լցված։

ԿարոտՆ էր սեղմում ցավը խորացնում,

Սիրտը դատարկ էր, հոգին՝ կործանված,

Նա այլևս չուներ ոչ մի հույս

Միայն սպասում էր, իր երկրորդ շանսին

Մի օր, էլ Բելլան եկավ լճի մոտ

Անցյալը եկավ իր , խաբված սիրով,

Նրա աչքերը լցվեցին ցավով

Բայց սրտի խորքում դեռ ապրում էր հույս։

— Դանիել, ես գիտեմ, դու ցավ ես զգում,

Կարծես ինչ-որ բան մեզ է բաժանում

ես քեզ փնտրում եմ, քթեպետ հեռու եմ

Ու հուսամ կգաս եթե սիրում էս

Նրա հոգին փչում էր, շունչը

ձայնից հնչում էր սիրո մեղեդի ,

ու եթե անգամ հնչի էլ նորից ,

ես կասեմ՝ քեզ միշտ կսիրեմ

Երբ քամին փչեց, գարունը բացվեց,

Կարծես աշխարհը սկսեց ծաղկել,

Դանիելը կրկին իր բախտին դիմեց,

Նա վերադարձավ այնտեղ ,

ուր պիտի սպասեր ։

Բելլան կանգնած էր լճի ափին հեզ,

Գարնանամուտն էր նաա հայտարարում

Դանիելը եկավ, ու իր աչքերը բացվեցին նորից

Եվ սիրտը կրկին սկսեց ծաղկել։

— Բելլա, իմ սիրտը ապրում է

միայն քեզ համար,

Իմ սխալները ցավեցրել են քեզ,

ես չեմ կարող ապրել առանց քեզ՝

Թող որ ես ներս գամ

ու առաջվա պես վայելենք իրար

Նրա խոսքերը երգ էին թվում,

Բելլայի սիրտը զգաց այդ երգը

լույսի պես հյուսվեց նոր սկիզբը սիրո

Որ մաքրեց նրանց սերը պսպղուն։

— Ես ներում եմ քեզ ու հավատում եմ,

Բայց թող ինձ դիպչեն քո շուրթերը նուրբ,

որ պտտվեմ ես արար աշխարհով

և ուր ել գնամ քո ծով կարտից

ետ վերադառնամ…

…Արշալույսի առաջին շողերի ներքո

Ուր ծաղիկները հառնում էին վեր ,

Նրանք նստեցին այնտեղ, ձեռք ձեռքի,

Սրտերը իրար միավորվեցին։

Դանիելն ու Բելլան, ձեռք ձեռքի, բռնած

Դեպ անվերջության ճանապարհը ընկան,

Եվ տարիները կհանեն բոլոր ցավերը, նրանց

Եվ սերը՝ նրանց կվառվի անմար

Հետո՝ միասին տուն վերադարձան,

Ամեն մի քայլը արդեն կարևոր

Իրար սիրելով նոր երգ են գրել

Իրար սիրելով ու միշտ ժպտալով

Միշտ վեր են հառնել

Բելլան ժպտաց, երբ տեսավ երազ,

Դանիելը կողքին էր՝ հավատով լցված

հանճարեղ կյանքի կարոտը կորավ

Քանի որ նրանք միացել էին

Հաջորդ գարնանը, երբ

ծաղիկները ծաղկեցին նորից,

Դանիելը նրան նվիրեց մի երգ,

Ու այդ երգի տակ թռչեցին տիեզերք ։

— Սա իմ կյանքն է ով ի՜մ թագուհի’

Ու այնքան մեծ է սերը իմ հոգու

Որ մնալու է երկուսիս հոգում,

Եվ դու իմ ամեն ինչն ես

ու թող մեր սերը ծաղկի անսահման

Քանի շնչում ենք եկ իրար սիրենք