1. Գիշերանց Պար

Chapter 9

ԳԼՈՒԽ 9: Դիմահարդարման սենյակի փակ դռների ետևում

Սոջինը կանգնած էր Ազիելի դռան շեմին։ Նա սեղմեց զանգի կոճակը՝ սպասելով այն նույն անհամբերությամբ, որը տանջել էր նրան այս օրերի ընթացքում։ Ներսում Ազիելը վազում էր դեպի դուռը, բայց շեմին հասնելուն պես կտրուկ կանգ առավ։ Նա նայեց հայելու մեջ, շտապողականությամբ ուղղեց խառնված մազերը, խորը շունչ քաշեց՝ փորձելով սթափվել, և վերջապես բացեց դուռը։
Շեմին կանգնած էր Սոջինը։ Նրա դեմքի վերքերն արդեն գրեթե սպիացել էին։Ձեռքում նա պահում էր կարմիր վարդերի մի շքեղ ու թարմ փունջ, իսկ հայացքում վառվում էր այն ջերմ կարոտը, որը բառերի կարիք չուներ։Ազիելը քարացել էր։
«Տեր Աստված, ինչպե՞ս ինձ զսպեմ… նա չափազանց գրավիչ է։ Իմ Սոջինը պարզապես կատարյալ է, ուզում եմ հենց հիմա մոլեգնած կծել այդ շուրթերը»,— անցավ նրա մտքով։ Սակայն, հավաքելով կամքի ուժը, նա ժպտաց և Սոջինին ներս հրավիրեց։
Սոջինն առաջին անգամ էր Ազիելի տանը։ Նա հետաքրքրությամբ զննեց շուրջբոլորը. բնակարանը ձևավորված էր ճաշակով՝ եգիպտական հնաոճ դեկորների և կորեական մինիմալիստական ոճի նուրբ համադրությամբ։Հանկարծ նրա հայացքը կանգ առավ անկողնու վրա։ Նա շրջվեց դեպի Ազիելը, ով զբաղված էր ծաղիկները ծաղկամանի մեջ դասավորելով, և քմծիծաղով ասաց.
— Չնայած բնակարանդ փոքր է, բայց լավ է, որ անկողինդ երկտեղանոց է։ Կարծում եմ՝ այստեղ հանգիստ կարող եմ գիշերել քեզ հետ։
Ազիելն ակնթարթորեն շիկնեց։ «Զսպի՛ր քեզ, Ազիել, պարզապես զսպի՛ր։ Աշխատանքի ժամն է, հիմա դրա ժամանակը չէ»,— կրկնում էր նա մտքում՝ փորձելով խուսափել Սոջինի կրքոտ հայացքից։
Մեքենայի մեջ տիրում էր լարված լռություն։ Սոջինը մի ձեռքով վստահորեն վարում էր մեքենան, իսկ մյուսով ամուր սեղմել էր Ազիելի ձեռքը։ Լռությունը խզեց Սոջինի ցածր, խռպոտ ձայնը.
— Այսօր ես ամբողջությամբ քոնն եմ, եթե, իհարկե, դեմ չես։ Առավոտյան պետք է մեկնեմ գործերով, բայց այս գիշեր ես քո տրամադրության տակ եմ… կամ ավելի ճիշտ՝ քո մարմնի տակ։
Այս խոսքերից հետո նա վայրի, տենչանքով լի և ինքնավստահ հայացքով նայեց Ազիելին ու աչքով արեց։ Ազիելի ականջներից կարծես ծուխ էր դուրս գալիս. նա շփոթված թեքեց գլուխը՝ նայելով պատուհանից դուրս։«Ինչպե՞ս դիմանալ մինչև գիշեր… Աստվածներ, ուժ տվեք ինձ»։
Աշխատանքային օրը վերածվեց իսկական փորձության։ Սոջինն ամեն առիթով գայթակղում էր նրան։
Երբ Ազիելը բեմում էր, Սոջինն իր գրավիչ հայացքով հետևում էր նրա յուրաքանչյուր շարժմանը՝ ստիպելով պարողին շնչահեղձ լինել սեփական կրքից։
Ընդմիջմանը Ազիելը շտապեց հանդերձարան՝ հաջորդ ելույթի համար զգեստափոխվելու։ Հազիվ էր հասցրել կիսամերկանալ, երբ դուռը բացվեց։ Ներս մտավ Սոջինը։ Նրա հայացքը իշխող ու անդիմադրելի էր։ Առանց մի բառ ասելու՝ նա մոտեցավ ու գրկեց Ազիելի քրտնած, նրբակազմ ու էլեգանտ մարմինը՝ ամուր սեղմելով իրեն և կրքոտ համբուրելով։
— Սոջի՛ն, դուռը կողպված չէ… ես պետք է շտապեմ,— հևալով շշնջաց Ազիելը։ Սակայն Սոջինի ձեռքը կտրուկ սահեց ներքև և ուժգին սեղմեց Ազիելի առնանդամը։ Հանկարծակի հաճույքից Ազիելի շունչը կտրվեց։
— Դու խենթացե՞լ ես… վերջ տուր,— դողացող ձայնով աղաչում էր նա։
— Թող գան ու տեսնեն,— քմծիծաղեց Սոջինը՝ նայելով ուղիղ նրա աչքերին,— թող բոլորը տեսնեն ու նախանձեն։
Սոջինը սկսեց ատամներով գրգռել Ազիելի պտուկները՝ միաժամանակ արագացնելով ձեռքի շարժումները նրա առնանդամի վրա։ Ազիելը հիշեց իր երազը և մի պահ սթափվելով՝ հեռու հրեց նրան.
— Դուրս արի այստեղից, խնդրում եմ, սպասիր մինչև գիշեր։
Սոջինը նայեց նրան խորամանկ աղվեսի պես։ Նա ուժով տապալեց Ազիելին դիմահարդարման սեղանի վրա։
— Եթե ուզում ես, որ գնամ, խնդրիր ինձ այնպես, ինչպես հարկն է… դիմիր ինձ «Հյոն»,— հրամայեց նա`միաժամանակ Ազիելի հագուստի տակից դուրս բերելով նրա արդեն իսկ բացահայտորեն պնդացած, մեծ ու գրգռված առնանդամը։
Ազիելը, կրքից ու ամոթից այրվելով, կծեց շուրթը։ Իսկ Սոջինը, հաղթական ժպիտով, անցավ գործի։ Նա սկսեց լեզվով խաղալ և կլանել Ազիելի առնանդամը։ Ազիելը երկու ձեռքով փակեց սեփական բերանը, որպեսզի տնքոցները դուրս չթռչեն։ Սոջինը տեմպը մեկ արագացնում էր, մեկ դանդաղեցնում՝ հասցնելով Ազիելին խենթության։
Հանկարծ դուռը թակեցին։
— Ազիե՛լ, ներսո՞ւմ ես։ Ինչո՞ւ ես ուշանում, հաճախորդները սպասում են,— լսվեց մենեջերի ձայնը։
Ազիելի սիրտը սկսեց խենթի պես բաբախել վախից։ Նա չգիտեր՝ ինչ անել. Սոջինը կարծես ոչինչ չէր լսում, նա կանգ չէր առնում և շարունակում էր իր կրքոտ գործողությունները ,նրա աշխարհը կենտրոնացած էր միայն Ազիելի մարմնի ու այն հաճույքի վրա, որը նա պատճառում էր։ Մենեջերը շարունակում էր համառորեն թակել դուռը՝ ավելի ու ավելի բարձրացնելով ձայնը.
— Ազիե՛լ, գուցե վա՞տ ես քեզ զգում։ Ինչո՞ւ չես արձագանքում։
Ազիելը զգում էր, թե ինչպես է վախի սառը քրտինքը խառնվում կրքի տաքությանը։ Նա շշնջալով, գրեթե առանց շնչելու, սկսեց աղաչել Սոջինին, որ վերջ տա, բայց Սոջինը միայն ավելի թեժացրեց տեմպը։ Նա խորամանկ ու «սոված» հայացքով նայեց վերև՝ ուղիղ Ազիելի աչքերի մեջ, և սկսեց լեզվով նուրբ, բայց պինդ հպումներ անել գրգռված անդամի երկայնքով։Այնուհետև, առանց վարանելու, նա փորձեց ամբողջությամբ տեղավորել Ազիելի մեծ ու հաստ առնանդամն իր բերանի մեջ։Քանի որ այն չափազանց ծավալուն էր, Սոջինի կոկորդը լարվեց, իսկ աչքերից ակամա արցունքներ հոսեցին՝ արձագանքելով այդ ներքին ճնշմանը։ Սակայն նա կանգ չառավ։
Նա սկսեց ռիթմիկ կերպով շարժել գլուխը առաջ ու հետ՝ տեմպը մեկ արագացնելով, մեկ դանդաղեցնելով, ինչը Ազիելին հասցնում էր խենթության եզրին։Սոջինի դեմքին հայտնված արցունքները չէին խանգարում նրան պահպանել այդ վայրի ու կրքոտ հայացքը, որով նա կարծես կլանում էր Ազիելի ողջ էությունը։ Ամեն անգամ, երբ նա իր շուրթերով ամուր սեղմում էր անդամի հիմքը, Ազիելը զգում էր, թե ինչպես է իրականությունը սահում իր ոտքերի տակից։
Հենց այդ պահին դռան հետևից նորից լսվեց մենեջերի ձայնը, ով արդեն կորցնում էր համբերությունը։

— Ազիե՛լ, ես ներս եմ մտնում։
Ազիելի մարմինը ցնցվեց վախից ու սպասվելիք խայտառակությունից, բայց Սոջինի գլխի շարժումները դարձան էլ ավելի անողոք ։ Նա թույլ չտվեց Ազիելին նույնիսկ մտածել փախուստի մասին։ Լսելով, որ մենեջերը ներս է մտնում, Ազիելը հուսահատության ու վայրի հաճույքի պիկին շշնջաց.
— Հյո՛ն… խնդրում եմ…
Ազիելի հուսահատ ու կոտրված «Հյո՛ն» խնդրանքից հետո Սոջինի հայացքում մի պահ փայլեց հաղթական ու վայրի բավարարվածություն։Նա դանդաղեցրեց տեմպը և սկսեց աստիճանաբար, սանտիմետր առ սանտիմետր գլուխը հետ տանել՝ դուրս բերելով Ազիելի տաք ու պնդացած առնանդամը բերանից։Երբ նրա թաց շուրթերը վերջապես հասան անդամի գլխիկին ու թեթևակի հպվեցին դրան, Ազիելի մարմինը վերջին անգամ հզոր ցնցվեց։ Նա այլևս չկարողացավ զսպել իրեն. սերմը ուժգին ժայթքեց՝ տաք շիթերով ամբողջությամբ ծածկելով Սոջինի դեմքը՝ այտերը, կոպերն ու շուրթերի անկյունները։
Սոջինը չփակեց աչքերը. նա նայում էր Ազիելին այդ սպիտակ հետքերի տակից այնպիսի անվախ հայացքով, կարծես դա իր կյանքի ամենամեծ հաղթանակն էր։ Նրա դեմքին խառնվել էին Ազիելի սերմն ու սեփական արցունքները՝ ստեղծելով գայթակղիչ ու միաժամանակ սարսափեցնող մի պատկեր։

Հանդերձարանի դուռը բացվեց։


Հանդերձարանի դուռը բացվեց, բայց տեսարանը, որը բացվեց մենեջերի առջև, հեռու էր իրականությունից։
Սոջինը, օժտված լինելով գիշատչի արագությամբ ու սառնասրտությամբ, հասցրել էր աննկատ սահել ու թաքնվել զգեստապահարանի խորքում։ Ազիելը, ով դեռ շնչահեղձ էր լինում կատարվածից, կայծակնային արագությամբ քաշեց շորերն իր վրա՝ փորձելով ծածկել քրտնած ու դողացող մարմինը։
— Ազիե՛լ, ի՞նչ է կատարվում։ Ինչո՞ւ չէիր պատասխանում,— բարկացած ձայնով հարցրեց մենեջերը՝ կասկածանքով զննելով սենյակը։
— Անհանգստանալու կարիք չկա…— Ազիելի ձայնը դողում էր, բայց նա փորձում էր հաստատակամ երևալ։— Պարզապես մի փոքր հոգնած էի, ականջակալներով էի։ Երկու րոպեից պատրաստ կլինեմ, խնդրում եմ, թույլ տվեք ավարտել։
Մենեջերը, մի քանի դժգոհ խոսք փնթփնթալով, վերջապես դուրս եկավ։ Ազիելը հենվեց դռանը և թողեց, որ թոքերն ազատ շունչ քաշեն։ Այդ պահին պահարանի դուռը դանդաղ բացվեց։ Սոջինը դուրս եկավ այնտեղից՝ ինքնագոհ, հաղթական ու վառվող հայացքով։ Նա մոտեցավ Ազիելին, մատների նուրբ հպումով բարձրացրեց նրա կզակը և համբուրեց ճակատը։ Ապա, շուրթերը մոտեցնելով նրա ականջին, ցածր ու սադրիչ ձայնով շշնջաց.
— Հույս ունեմ՝ գիշերը դու նույնքան առատաձեռն կլինես իմ ներսում…
Նա նայեց Ազիելին իր այդ ինքնահավան ու լկտի ժպիտով և, առանց այլևս ոչինչ ասելու, հեռացավ։ Ազիելը մնաց մենակ։ Նրա ոտքերն այլևս չէին պահում իրեն. նա մեջքով սահեց դռան երկայնքով ու կքանստեց գետնին՝ ձեռքերով ամուր ծածկելով դեմքը, որպեսզի թաքցնի սեփական խենթացած զարկերակը։


Աշխատանքային օրն ավարտվեց։ Ազիելը դրսում սպասում էր Սոջինին՝ փորձելով հանդարտեցնել մտքերը։ Հանկարծ նրա կողքով անցավ հարբած տղամարդկանց մի խումբ։ Նրանք, հետևից տեսնելով Ազիելի նրբակազմ մարմինն ու երկար մազերը, կարծեցին, թե նա աղջիկ է։ Նրանցից մեկը մոտեցավ, բռնեց Ազիելի մազափունջն ու հոտ քաշեց։

Ազիելը դանդաղ հանեց իր առնանդամը Սոջինի հետանցքից և տեսավ, թե որքան էր այն լայնացել ու կարմրել իր չափսերից։ Սպիտակ հեղուկը դանդաղ սկսեց դուրս հոսել՝ ստեղծելով հիասքանչ ու գայթակղիչ մի պատկեր։
Նրանք տեղափոխվեցին ննջասենյակ։
— Դե՛, հիմա ասա՛, ո՞վ է քեզ տիրում, Սոջի՛ն,— շշնջաց Ազիելը՝ ուժգին քաշելով նրա թաց մազերը հետ ու ստիպելով նրան նայել առաստաղին։
— Հյո՜նը... դու ես... Ազիե՛լ...— հազիվ շունչը տեղը բերելով կմկմաց Սոջինը։— Խնդրում եմ, մի՛ կանգնիր... ավելի խորը... ես ուզում եմ քեզ զգալ իմ ներսում մինչև վերջ։
— Տես, թե ինչ գեղեցիկ ես դու իմ անկողնում,— շարունակեց Ազիելը՝ ձեռքերով ամուր գրկելով Սոջինի լայն կոնքերը։
Այդ գիշեր տան պատերը կարծես զրնգում էին կրքի բուռն հնչյուններից։Ազիելի յուրաքանչյուր կոշտ հարվածը Սոջինի մարմնին արձագանքում էր սենյակի խորքում՝ խառնվելով Սոջինի խզված ու անընդհատ կրկնվող հառաչանքներին։
Նա դադար չէր տալիս՝ ամեն շնչի հետ Սոջինի ականջին խենթ սիրո խոստովանություններ փսփսալով, կարծես ուզում էր այդ բառերով դրոշմել նրա հոգին։
Ազիելի շշուկները. Նա դադար չէր տալիս՝ ամեն շնչի հետ Սոջինի ականջին խենթ սիրո խոստովանություններ փսփսալով, կարծես ուզում էր այդ բառերով դրոշմել նրա հոգին։
Սոջինը, կորցնելով իրականության զգացումը, միայն մի բան էր մրմնջում. «Էլի՜... քիչ է... »։
Նրանց մարմինները միահյուսված մնացին մինչև լուսաբաց, մինչև որ հոգնածությունն ու բավարարվածությունը վերջնականապես չհաղթեցին կրքին։

Comments


— Ինչպիսի՜ անուշ բույր ունի այս սիրունիկ աղջնակի մազերը,— լպիրշ ձայնով ասաց նա։

Ազիելը սարսափած շրջվեց։ Տղամարդիկ մի պահ քարացան՝ տեսնելով, որ իրենց առջև տղա է, բայց շոկը շուտով փոխվեց հիվանդագին հետաքրքրության։

— Հեռո՛ւ մնացեք ինձնից,— բղավեց Ազիելը, բայց նրանք սկսեցին շրջապատել նրան։ — Աղջկանից էլ սիրունիկ է…— քմծիծաղեց մյուսը։— Նման նուրբ ու էկզոտիկ տղայի հետ կարելի է մի կողմ դնել սկզբունքներն ու մի լավ զվարճանալ։

Ազիելը սպառնաց զանգել ոստիկանություն, բայց նրանք միայն ծիծաղեցին։ Նրան ամուր բռնեցին, փակեցին բերանը, որպեսզի ձայն չհանի, և սկսեցին անարգաբար դիպչել նրա մարմնին։ Երբ նրանք բարձրացրին Ազիելի վերնաշապիկը և տեսան նրա կրծքի պիրսինգները, խմբի մեջ լռություն տիրեց, որին հաջորդեց կեղտոտ ծիծաղը։

— Տեսե՛ք, նա սովորական տղա չէ, նա իսկական մարմնավաճառ է։ Քեզ սրբի տեղ մի՛ դիր, թող մեզ վայելենք քեզ,— ասաց նրանցից մեկը և ձեռքը մեկնեց դեպի Ազիելի կուրծքը։

Հանկարծ օդում սուլեց մի ծանր հարված։ Ինչ-որ մեկը մարզական մահակով (բիտայով) այնպիսի ուժգնությամբ հարվածեց տղամարդու գլխին, որ վերջինս մի կողմ թռավ ու տապալվեց գետնին։Դա Սոջինն էր։ Բայց նա այլևս այն նրբագեղ նկարիչը չէր։ Նա նման էր կատաղած ու անգութ գիշատչի, ով պատրաստ էր պատառոտել յուրաքանչյուրին, ով ձեռք էր բարձրացրել իր սեփականության վրա։

Ազիելի աչքերից արցունքներ հոսեցին։ — Սոջի՜ն…— հազիվ շշնջաց նա։

Հաջորդ մի քանի րոպեները վերածվեցին արյունալի սարսափի։ Սոջինը մոլեգնած հարվածներ էր հասցնում բոլոր հինգ տղամարդկանց՝ մեկը մյուսի հետևից տապալելով նրանց։ Նրա յուրաքանչյուր շարժումը լի էր անմարդկային դաժանությամբ։ Ազիելը վախից փակել էր աչքերը՝ չկարողանալով նայել այդ տեսարանին։

Հանկարծ տիրեց գերեզմանային լռություն։ Մի տաք ձեռք զգուշությամբ դիպավ Ազիելի ձեռքերին։ Նա ցնցվեց, բայց բացելով աչքերը՝ տեսավ Սոջինին։ Նրա դեմքն ու հագուստը պատված էին արյան հետքերով, բայց հայացքում այլևս կատաղություն չկար, միայն՝ անհուն տագնապ ու մտահոգություն։ Ազիելը փորձեց նայել Սոջինի թիկունքում ընկած մարմիններին, բայց Սոջինը երկու ձեռքով ամուր բռնեց նրա գլուխը՝ թույլ չտալով տեսնել այդ սպանդը։

— Դու լա՞վ ես։ Քեզ վնասեցի՞ն,— հարցրեց նա՝ ձայնի մեջ հազիվ զսպվող դողով։ Ազիելը, չկարողանալով զսպել հուզմունքը, ամուր փաթաթվեց նրա վզին։ Նրանք լուռ նստեցին մեքենան։

— Դու վիրավորվե՞լ ես… այսքան արյուն…— հարցրեց Ազիելը՝ նայելով Սոջինի շորերին։

— Սա իմ արյունը չէ,— կարճ պատասխանեց Սոջինը՝ հայացքը հառելով ճանապարհին։

— Մի՛ անհանգստացիր, ես ողջ-առողջ եմ։

Ազիելը թեթևացած շունչ քաշեց։ Նա հասկացավ, որ իր կողքին կանգնած է մի մարդ, ով հանուն իրեն պատրաստ է դառնալ հրեշ, և այդ միտքը նրան թե՛ սարսափեցնում էր, թե՛ տալիս էր անվտանգության անբացատրելի զգացում։



Տուն հասնելուն պես Ազիելը դեռ դողում էր։ Բնակարանի հանգիստ լույսը հակասության մեջ էր այն մղձավանջի հետ, որը նրանք թողել էին փողոցում։ Սոջինի սպիտակ վերնաշապիկը ներկված էր թարմ արյան բծերով, որոնք արդեն սկսել էին մգանալ։ Նա լուռ էր, բայց նրա շարժումների մեջ դեռ զգացվում էր այն վայրի էներգիան, որով նա քիչ առաջ հարվածում էր տղամարդկանց։

— Գնա՛ լոգարան, ես քեզ կօգնեմ,— շշնջաց Ազիելը՝ բռնելով Սոջինի ձեռքը։

Լոգարանում շոգին ու գոլորշին արագորեն լցրեցին տարածությունը։ Ազիելը դողացող մատներով արձակեց Սոջինի վերնաշապիկի կոճակները։ Երբ հագուստն ընկավ հատակին, Ազիելը տեսավ Սոջինի կատարյալ մարմինը՝ պատված մի քանի հին սպիներով և այն հայտնի օձի տատուով, որը հիմա՝ խոնավ մաշկի վրա, կարծես կենդանացել էր։ Ազիելը վերցրեց սպունգը և սկսեց զգուշությամբ սրբել արյունը Սոջինի ուսերից ու կրծքից։

— Սա քո արյունը չէ, բայց այնուամենայնիվ սարսափելի է,— ասաց Ազիելը՝ աչքերը բարձրացնելով։

Լոգարանում տիրող շոգն ու գոլորշին կարծես մեղմում էին փողոցի սարսափը։ Ազիելը սպունգով վերջին անգամ սրբեց Սոջինի ուսի արյան հետքը, շունչ քաշեց ու ցածր ձայնով ասաց.

— Ջուրը պատրաստ է, կարող ես լողանալ։

Նա պատրաստվում էր դուրս գալ, բայց Սոջինը կտրուկ բռնեց նրա դաստակից։ Նրա հայացքը հանկարծ փոխվեց՝ դառնալով անսովոր մեղմ ու նույնիսկ մի փոքր «վախեցած»։

— Մի՛ գնա…— շշնջաց նա։— Ես… ես վախենում եմ մենակ լողանալուց։ Ազիելը քարացավ՝ չհասկանալով, թե ինչպես կարող է մի քանի րոպե առաջ հինգ հոգու դաժանաբար ծեծի ենթարկած տղամարդը հանկարծ վախենալ ջրից։ Բայց տեսնելով Սոջինի խնդրող աչքերը, նա որոշեց չհակառակվել։

Ազիելը մոտեցավ, մատներով զգուշությամբ արձակեց Սոջինի շալվարի կոճակներն ու օգնեց հանել այն։ Սոջինը մնաց միայն ներքնազգեստով։ Ազիելը շրջեց հայացքը՝ սպասելով, որ Սոջինն ինքնուրույն կավարտի, բայց վերջինս հանկարծակի հառաչեց.

— Մեջքս սաստիկ ցավում է, *դոնսե՛ն ,— նա օգտագործեց այդ բառը՝ շեշտելով Ազիելի հոգատար լինելու պարտականությունը։— Դժվարանում եմ կռանալ, խնդրում եմ, օգնիր ինձ հանել սա էլ։

  *դոնսեն_կրտսեր եղբայր

Ազիելը բարկացած հայացքով նայեց նրան։ Նա հիանալի հասկանում էր, որ Սոջինը պարզապես խաղում է իր խղճի հետ, բայց Սոջինի «խեղճ» ու խնդրող հայացքն անկոտրում էր։ Ծանր հոգոց հանելով՝ Ազիելը կռացավ ու վերջնականապես մերկացրեց նրան։

Սոջինը դանդաղ մտավ վաննայի մեջ և տեղավորվեց այնպիսի դիրքով, որ Ազիելի առջև բացվեց մի շլացուցիչ տեսարան։ Ջրի պարզության միջից երևում էր նրա մկանոտ մարմինը,տատուներով պատված ձեռքը ու կիսով չափ ջրից դուրս մնացած կլորիկ, պնդակազմ հետույքը։ Սոջինը գլուխը թեքեց ու նորից «վախեցած» ձայնով ասաց.

— Դոնսե՛ն, դեռ վախենում եմ… արի՛ ջուրը։

Ազիելը հասկացավ խաղի կանոնները։ Նա հանվեց հետո ամբողջ ուժով շրխկացրեց Սոջինի հետույքի թշին։ Բարձր ու զրնգուն հարվածի ձայնը արձագանքեց լոգարանում։ Սոջինի մաշկն ակնթարթորեն կարմրեց, նա ցավից կծկվեց, իսկ աչքերը նույնիսկ թացացան։

— Ինչո՞ւ ես այդպես վարվում հյոնիդ հետ,— խղճուկ ձայնով հարցրեց Սոջինը։

— Սա հանդերձարանի պատիժն էր,— հաստատակամ ասաց Ազիելը։

Սոջինը ձևացրեց, թե նեղացել է, բայց Ազիելը չնահանջեց։ Նա երկրորդ հարվածը հասցրեց՝ այս անգամ ավելի ուժգին և մյուս թշին։ Սոջինը չկարողացավ իրեն զսպել, ցավից վեր թռավ ջրի մեջ՝ ձեռքերով փակելով հետույքը։

— Իսկ սա՞ ինչի համար էր,— գոչեց նա։ — Սա էլ ստիդ համար, որ իբր վախենում ես մենակ լողանալուց,— հաղթական ժպտաց Ազիելը։

Սոջինը հանկարծ սկսեց բարձր ծիծաղել.

նա հասկացավ, որ իր խորամանկությունը բացահայտվել է։ Բայց երբ նա գլուխը բարձրացրեց ու հայացքը սահեց դեպի Ազիելի մարմինը, տեսավ, որ վերջինիս առնանդամն արդեն լիովին գրգռված է ու պնդացած։ Սոջինի հայացքը վայրկենական դարձավ ինքնավստահ ու գիշատիչ։

— Դե ինչ, հյոնը կարող է երկար սպասել իր սիրելի դոնսենին… բայց ջուրն արդեն տաքացել է,— ասաց նա՝ լկտի ժպիտով նայելով Ազիելին։

Ազիելը զգուշությամբ սահեց ջրի մեջ՝ Սոջինի կողքին։ Նրա մտքով անցնում էր, որ հենց հիմա կսկսի «գզել» Սոջինին, վրեժ կլուծի նրա բոլոր կատակների ու լպիրշության համար,բայց Սոջինի պահվածքը կտրուկ փոխվեց։ Նրա դեմքից անհետացավ խորամանկ ժպիտը, և տեղը զիջեց մի տեսակ ծանր, գրեթե սառցե լրջության։

Սոջինը վերցրեց ցնցուղը և առանց մի բառ ասելու պահեց Ազիելի գլխի վրա։ Տաք ջուրը հոսում էր Ազիելի դեմքով ու ուսերով, բայց Սոջինի հայացքը սևեռված էր միայն մեկ կետի։ Նա շռայլորեն շամպուն լցրեց Ազիելի երկար, մետաքսյա մազերի վրա և սկսեց լվանալ դրանք։Նրա շարժումները կոպիտ չէին, բայց դրանց մեջ զգացվում էր զսպված ջղայնություն։

— Այդ տականքը ձեռք տվեց քո մազերին…— խռպոտ, գրեթե ցածր ձայնով ասաց Սոջինը, և նրա ձեռքերը մի պահ սեղմվեցին Ազիելի ծոծրակին։ — Նա շնչեց դրանց բույրը։ Ես ուզում եմ ջնջել նրա ամեն մի հետքը քո վրայից։

Ազիելը լուռ էր։ Նա տեսնում էր Սոջինի ջղայնացած դեմքը, խոժոռված հոնքերն ու սեղմված շուրթերը։ Սոջինը լվանում էր նրա մազերը այնպիսի մանրակրկիտությամբ, ասես դա սրբազան մի ծես լիներ։ Այդ պահին Ազիելը հասկացավ, որ Սոջինի համար սա պարզապես խանդ չէր. դա կատաղի սեփականատիրական բնազդ էր։ Երբ վերջապես մազերը մաքուր էին, Սոջինը անջատեց ջուրը, բայց ձեռքերը չհեռացրեց։ Նա մատներով քաշեց Ազիելի թաց մազերը դեպի ետ, ստիպելով նրան նայել իր աչքերի մեջ, որոնք հիմա փայլում էին ոչ թե բարկությունից, այլ վայրի,  ցանկությունից։

Ազիելն այլևս չկարողացավ սանձել իր ներսում բռնկված հրդեհը։ Նա կտրուկ մոտեցավ Սոջինին և մոլեգնած համբուրեց նրան։ Համբույրի պահին նրանց մարմինները միախառնվեցին այնպիսի ուժգնությամբ, ասես փորձում էին մեկը մյուսի մեջ հալվել։ Ազիելը զգաց Սոջինի պինդ ու բաբախող առնանդամի տաք հպումն իր սեփականին. ջրի տակ այդ շփումն է՛լ ավելի զգայուն ու էլեկտրական էր թվում։ Սոջինը չհապաղեց. նա իր ուժեղ ձեռքը սահեցրեց ներքև՝ ջրի միջով, և գտավ նրանց երկուսի գրգռված անդամները։Ազիելը մոտեցրեց իր ձեռքը, և նրանց մատները միախառնվեցին՝ ստեղծելով մի ընդհանուր բռնվածք։ Նրանք սկսեցին ռիթմիկ շարժումներով շոյել իրենց անդամները միասին՝ դրանք ամուր սեղմած պահելով իրար։

Յուրաքանչյուր շարժումի ժամանակ Ազիելը զգում էր Սոջինի մաշկի ջերմությունն ու անդամների միջև եղած շփումը։Այդ միաժամանակյա շոյանքը խենթացնող էր. նրանք զգում էին ոչ միայն սեփական հաճույքը, այլև դիմացինի մարմնի յուրաքանչյուր ցնցումն ու բաբախյունը։ Ազիելը մյուս ձեռքով սահեց Սոջինի թաց մեջքի երկայնքով, իջավ դեպի հետույքը և մեկ մատը զգուշությամբ, բայց վստահորեն մտցրեց Սոջինի հետանցքը։Սոջինը հանկարծակի ցավից ու հաճույքից համբույրի պահին կծեց Ազիելի շուրթը, հետո նրա գլուխը թուլացած ընկավ Ազիելի ուսին։ Երբ Ազիելը ավելացրեց երկրորդ մատը, Սոջինի մարմինը կարմրեց, նա սկսեց բարձր տնքալ։ Ազիելն արագացրեց շարժումները, և Սոջինը, այլևս չդիմանալով, հաճույքից թափեց սերմը ։

Ազիելը դանդաղ հանեց թաց մատները Սոջինի միջից, մոտեցավ նրա ականջին ու տաք շնչով շշնջաց.

— Դու միայն իմն ես, Սոջի՛ն... լսո՞ւմ ես։ իսկ ես ` քոնը։— Նա թեթևակի կծեց Սոջինի ականջի բլթակը, ապա ձայնի մեջ իշխող երանգ ավելացրեց։

— Իսկ հիմա շրջվի՛ր։ Ընդունի՛ր այն նույն դիրքը, որով քիչ առաջ պառկած էիր։

Սոջինը  կասկածամիտ հայացքով նայեց նրան։

— Մի՛ վախեցիր, այս անգամ չեմ հարվածի... խոստանում եմ։ Պարզապես շրջվի՛ր և ենթարկվիր ինձ։


Սոջինը,  ծիծաղեց ու ենթարկվեց։ Ազիելի առջև բացվեց Սոջինի կարմրած հետույքի և կծկվող հետանցքի գայթակղիչ տեսարանը։ Նա սկսեց լեզվով խաղալ անցքի հետ, մինչ ձեռքով ամուր բացում էր նրա թշերը և շոյում Սոջինի անդամը։ Սոջինն այլևս չէր տիրապետում իրեն.

— Վերցրո՛ւ ինձ, Ազիե՛լ, էլ չեմ դիմանում...— աղաչում էր նա։

Ազիելը գլուխը բարձրացրեց և, չորս մատները միանգամից ներս մղելով, Սոջինին հասցրեց խելագարության։

— Խնդրի՛ր ինձ ինչպես հարկն է,— շշնջաց Ազիելը խորամանկ ժպիտով,

— խնդրի՛ր, ինչպես փոքրն է խնդրում մեծին, որ նա իրեն խաղալիք տա։

Սոջինը բարկացած էր, բայց նրա մարմինն ավելի ուժեղ էր բաղձանքից։

Ազիելը կտրուկ շարժումով հանեց մատները Սոջինի թաց ու տաք մարմնից։ Սոջինը զգաց այդ դատարկությունը և ակամա հառաչեց՝ մարմնով առաջ ձգվելով։

— Դե՛, ես սպասում եմ,— ասաց Ազիելը՝ ձեռքերը ծալած ու իշխող հայացքով նայելով Սոջինին։

— Խնդրիր ինձ այնպես, ինչպես հարկն է։

Սոջինի դեմքը բարկությունից մգացավ, նա սեղմեց ատամները։ Նրա հպարտությունը թույլ չէր տալիս այդքան հեշտությամբ հանձնվել, բայց մարմինն այլևս իրենը չէր։ Ազիելը կանգնած էր նրա հետևում և ուշադիր զննում էր տեսարանը։ Նա տեսնում էր, թե ինչպես է Սոջինի հետանցքը, զուրկ լինելով մատների հպումից, սկսել ինքնաբերաբար կծկվել ու լայնանալ։ Այն ասես իր սեփական կյանքով էր ապրում՝ ռիթմիկ շարժումներով աղերսելով ու կանչելով Ազիելի պինդ անդամին։ Դա մի այնպիսի գայթակղիչ ու անկեղծ տեսարան էր, որ Ազիելը մի պահ շունչը պահեց։

Սակայն Սոջինը լռում էր՝ միայն ծանր ու խռպոտ շնչելով։ Անցան վայրկյաններ, որոնք հավերժություն թվացին։ Ազիելը, տեսնելով Սոջինի համառությունը, բայց նաև զգալով նրա մարմնի անզուսպ ցանկությունը, սպասելուց հոգնեց։

Հանկարծակի, առանց որևէ նախազգուշացման, Ազիելը ուժգին հարվածեց Սոջինի հետույքի կարմրած թշին։ Զրնգուն ձայնը լցրեց լոգարանը, իսկ Սոջինի մարմինը ցնցվեց անսպասելիությունից ու նոր բռնկված ցավից։

— Դու... դու խոստացել էիր... չխփել,— դողացող ձայնով, գլուխը թեքելով ու արցունքոտ աչքերով շշնջաց Սոջինը։

— Վատ երեխաներին դաստիարակելու համար նման մեթոդները պարտադիր են,— սառնասրտորեն պատասխանեց Ազիելը։

Սոջինը որոշեց վրեժ լուծել. նա ինքն իրեն սկսեց գոհացնել՝ մատները մտցնելով իր մեջ և կրքոտ նայելով Ազիելի աչքերին։ Դա վերջին կաթիլն էր։ Ազիելը սկսեց իրար հետևից ուժգին հարվածներ տալ Սոջինի թշերին։


Սոջինի աչքերից արցունքները գլորվում էին այտերով, նա այլևս չէր կարողանում թաքցնել իր թուլությունը։ Նա սկսեց կիսաձայն, խեղճացած ձայնով աղաչել.

— Ազիե՛լ... խնդրում եմ, վերջ տուր, բավական է... արի՛ ինձ մոտ...— կմկմում էր նա, բայց Ազիելի համար դա դեռ քիչ էր։

Ազիելը, տեսնելով Սոջինի նման խեղճ վիճակը, ոչ թե հանգստացավ, այլ ավելի կատաղեց։ Նրա մեջ արթնացել էր մի տեսակ վայրի իշխանություն։ Նա կտրուկ ձեռքը գցեց Սոջինի վզին, ամուր սեղմեց ու գլուխը ուժով հետ քաշեց այնքան, որ Սոջինը ստիպված ծռեց մեջքը։

— Ի՞նչ ես ասում, չեմ լսում։ Ո՞ւմ ես դիմում, Սոջի՛ն։ ,— շշնջաց Ազիելը հենց նրա ականջի տակ, մինչ մյուս ձեռքով սկսեց կոպիտ ու արագ շարժումներով շոյել Սոջինի պնդացած անդամը։

Սոջինը փորձում էր շունչ քաշել, բայց վզի սեղմոցից ու այդ կատաղի շոյանքից նրա ուղեղը լրիվ անջատվում էր։

— Հյո՜ն...— վերջապես հևալով ու գոռալով դուրս թռավ Սոջինի բերանից,— Հյո՜ն, խնդրում եմ, տիրի՛ր ինձ, մեռնում եմ... Հյո՜ն, վերցրո՛ւ ինձ հենց հիմա...

Ազիելը գոհունակությունից քմծիծաղ տվեց։

— Այ սենց, տեսնո՞ւմ ես, որ կարող ես խելոք լինել,— ասաց նա ու, բաց թողնելով Սոջինի վիզը, ձեռքերով պինդ բռնեց նրա լայն կուրծքը, մյուս ձեռքով ուղղեց իր անդամը ու մեկ հզոր, անողոք հարվածով մխրճվեց Սոջինի թաց ու լայնացած հետանցքի մեջ։

Ազիելը զգում էր Սոջինի մարմնի յուրաքանչյուր ցնցումը։ Նա  ձեռքերով ամուր բռնել էր Սոջինի կուրծքը՝ մատներով սեղմելով ու քաշելով պտուկները։ Ջուրը վաննայի մեջ ալեկոծվում էր, ամեն շարժումից հետո բարձրանալով ու կողքերից թափվելով հատակին։

— Հյո՜ն, ավելի ուժեղ… դա շատ լավ է…— Սոջինի ձայնը կոտրվում էր, նա այլևս չէր փորձում հպարտ ձևանալ։ Նրա բերանից թուքը դանդաղ հոսում էր ծնոտով ներքև, իսկ աչքերը հաճույքից հետ էին ֆռում՝ տեսնելով միայն լոգարանի մշուշոտ առաստաղը։

Ազիելը խենթանում էր այն մտքից, որ այս հզոր տղամարդը հիմա իր տակ ծնկած «հյոն» է գոռում ու շնորհակալություն հայտնում յուրաքանչյուր հարվածի համար։ Նա ատամները խրեց Սոջինի թաց ուսի մեջ՝ թողնելով կապտուկներ ու արնահոսող հետքեր, և ավելի արագացրեց տեմպը։

— Սիրում եմ քեզ, Սոջի՛ն… — տնքում էր Ազիելը՝ զգալով, թե ինչպես է հաճույքի պիկը հավաքվում իր որովայնի ներքևում։

Երբ գագաթնակետը հասավ, Ազիելը վերջին անգամ ամբողջ ուժով մխրճվեց Սոջինի մեջ ու բարձր հառաչանքով սերմը ժայթքեց նրա ներսում։ Սոջինը նույնպես չդիմացավ. նա գոռալով թափեց իր սերմը, որը ջրի մեջ սպիտակ ամպերի պես սկսեց տարածվել։