Chapter 7
Գլուխ 7։Հաղթանակի համը՝ արհեստանոցի լռության մեջ
Սոջինի համար ամեն ինչ սկսվել էր այդ անիծյալ տարածքից։ Մայրը՝ Կանգ Հերինը, տարված էր այդ հողակտորը ձեռք բերելու մտքով։ Սկզբում գործը հանձնարարված էր կրտսեր որդուն՝ Մինջեին, բայց նա ձախողել էր։ Սոջինը ստիպված միջամտել էր և փորձել հարցը լուծել օրենքի սահմաններում։Տարածքի տերը գրեթե համաձայն էր, բայց վերջին պահին անհասկանալի պատճառով փոշմանել էր, իսկ Մինջեին անհայտ մարդիկ դաժան ծեծի էին ենթարկել։
Այդ օրվանից Սոջինի կյանքը դարձավ մղձավանջ։ Մայրը զայրացած էր։
Պահեստի դուռը բացվեց, և ներս մտավ Կանգ Հերինը։ Նրա տեսքը սարսափ էր ներշնչում. բաց արծաթագույն երկար մազերը փայլում էին մթության մեջ, իսկ բաց կապույտ աչքերը, որոնք ընդգծված էին սուրմայով ու սառը վարդագույն երանգով, նայում էին դատարկության մեջ։ Նրա աջ ձեռքը ամբողջությամբ պատված էր դաջվածքներով, որոնք թաքցնում էին անցյալի սպիները։ Նա ուներ ճնշող աուրա, որի առաջ նույնիսկ ամենաուժեղ տղամարդիկ գլուխ էին խոնարհում։
— Սոջի՛ն,— նրա ձայնը սառն էր, ինչպես հյուսիսային քամին,— եղբորդ ծեծողները դեռ ազատության մեջ են, իսկ տարածքը դեռ մերը չէ։ Ես քեզ արվեստով զբաղվելու թույլտվություն չեմ տվել, որ դու թուլանաս։ Այս հարցը պետք է լուծվի արյունով, եթե օրենքը չի օգնում։ Գտի՛ր նրանց ու ցույց տուր, թե ով է այս քաղաքի տերը։
Սոջինը ստիպված էր վերադառնալ այն կյանքին, որից փախչում էր։ Նա մխրճվեց կռիվների, հետապնդումների ու վտանգավոր բանակցությունների մեջ։ Այդ պատճառով էլ նա օրերով աշխատանքի չէր գալիս։
Սեուլում Ազիելը տեղը չէր գտնում։ Սոջինի բացակայությունը նրան խելագարության էր հասցնում։ Ամեն անցնող օրվա հետ նրա ներսում տագնապն աճում էր։ Նա այլևս չէր կարող սպասել ռեստորանում կամ լսել Մինհոյի հանգստացնող խոսքերը։
«Ինչ-որ վատ բան է պատահել, ես զգում եմ»,— մտածեց Ազիելը։
Մի օր, երբ հերթական անգամ Սոջինը չհայտնվեց աշխատանքի, Ազիելը վճռականորեն հավաքեց իր իրերը։ Նա գիտեր, թե ուր պետք է գնա։ Արհեստանոցը... միակ վայրը, որտեղ Սոջինը կարող էր լինել կամ գոնե հետք թողած լիներ։
Ազիելը հասավ արհեստանոցի դռան մոտ։ Սիրտը կատաղի բաբախում էր։ Նա դողացող ձեռքով հպվեց դռան բռնակին՝ չիմանալով, թե ինչ է իրեն սպասում ներսում։ Արդյո՞ք Սոջինը այնտեղ է, թե՞ նա ուշացել է...
Ազիելը դեռ չէր հասցրել բարձրացնել ձեռքը՝ դուռը թակելու համար, երբ այն բացվեց։ Շեմին կանգնած էր Սոջինը։ Նրա տեսքը սարսափեցրեց Ազիելին. դեմքը պատված էր կապտուկներով, շուրթը պատռված էր, իսկ մարմնի վրա երևում էին դաժան կռվի թարմ հետքեր։
Երկուսն էլ քարացան։ Ազիելի աչքերը վայրկենական արցունքներով լցվեցին, և նա, այլևս չկարողանալով իրեն զսպել, ուղղակի նետվեց Սոջինի գիրկը։
Ազիելը կանգնեց Սոջինի դիմաց, և նրա ձեռքերը դողում էին այնպես, որ նույնիսկ չէր կարողանում մաքրել այտերով հոսող տաք արցունքները։ Տեսնելով Սոջինի վերքերը՝ նրա ներսում ինչ-որ բան վերջնականապես կոտրվեց։ Այլևս չկար այն ամաչկոտ տղան, որը թաքցնում էր հայացքը. կար միայն մեկը, ով մահու չափ վախեցել էր կորցնել իր կյանքի միակ իմաստը։
— Ես... ես չգիտեի, թե ուր գնամ,— սկսեց նա, ձայնը դողում էր ու կտրվում հեկեկոցից,— ես ամեն օր աշխատանքի էի գնում միայն քեզ տեսնելու հույսով, բայց դու չկայիր... ու ես սկսեցի մտածել ամենավատ բաները։ Ես կարծում էի, թե դու ինձ ուղղակի օգտագործել ես ու հեռացել, հետո մտածեցի, որ գուցե քեզ վնասել են... Սոջի՛ն, ես երբեք այսքան սարսափած չեմ եղել։
Նա մի քայլ առաջ արեց՝ բռնելով Սոջինի վերնաշապիկի եզրից, կարծես վախենալով, որ նա նորից կանհետանա։
— Ինձ համար մեկ է, թե ով ես դու, կամ ինչ ընտանիքից ես։ Ես չգիտեմ՝ սա նորմալ է, թե ոչ, ու ինձ այլևս չի հետաքրքրում, թե ինչ կասեն մարդիկ։
Ես ուղղակի գիտեմ, որ առանց քեզ ես չկամ։ Այն գիշեր ծովափին... ես չէի ուզում, որ դու գնայիր։ Ես ամեն գիշեր քեզ եմ տեսնում երազումս, ես քեզ եմ փնտրում ամեն մի շարժման մեջ։ Ես սիրում եմ քեզ... սիրում եմ այնպես, որ սիրտս ցավում է ամեն անգամ, երբ դու կողքիս չես։ Խնդրում եմ, այլևս այդպես մի՛ անհետացիր, մի՛ ստիպիր ինձ քեզ սգալ, երբ դու դեռ ողջ ես։
Ազիելը խոսում էր արագ, բառերը խառնվում էին իրար, նա կմկմում էր, բայց նրա աչքերում կար այնպիսի անսահման նվիրվածություն, որը հնարավոր չէր չնկատել։ Նա իր ամբողջ հոգին դրեց այդ խառնաշփոթ խոստովանության մեջ՝ բացելով իր ներսի ամենամութ ու ամենալուսավոր անկյունները։
Սոջինը լուռ լսեց մինչև վերջ։ Նրա դեմքին հանկարծ հայտնվեց թեթև, հանգստացնող մի ժպիտ։
— Կդառնա՞ս իմ մոդելը՝ նկարը շարունակելու համար,— հարցրեց նա ցածր ձայնով։ Ազիելը, որի այտերով դեռ հոսում էին արցունքները, միայն կարողացավ լուռ գլխով անել։
Նրանք ներս մտան։ Մինչ Ազիելը փորձում էր հանդարտվել, Սոջինը պատրաստում էր ներկերը։ Հանկարծ Ազիելը քարացավ՝ վախեցած հայացքով նայելով նրան։
— Սոջի՛ն... ես բեմական հագուստս չեմ բերել։ Ինչպե՞ս եմ մոդել դառնալու։
Սոջինը բարձր ծիծաղեց։ Այդ ծիծաղը մի պահ շփոթեցրեց տղային, բայց Սոջինը մոտեցավ ու մեղմորեն ասաց. — Ոչ մի սարսափելի բան չկա։ Պարզապես հանվիր, թող միայն ներքնաշորդ մնա։ Նկարն այդպես էլ կարող ենք շարունակել։
Ազիելը հանգստացավ, հանվեց ու ընդունեց իր դիրքը։ Տիրեց լռություն։ Սոջինը խորասուզվել էր աշխատանքի մեջ, իսկ Ազիելը՝ իր մտքերի։ Հանկարծ լռությունը խախտվեց Ազիելի բարձր ծիծաղով։Սոջինը շփոթվեց և վերցնելով անկյունում դրված ծածկոցը փաթաթեց Ազիելին ու նստեցրեց բազմոցին։
— Ինչո՞ւ էիր ծիծաղում։
— Հիշեցի, թե ինչպես էի քիչ առաջ սարսափած նայում քեզ ու մտածում հագուստիս մասին,— շունչը քաշելով ասաց Ազիելը՝ դեռ ծիծաղից շիկնած,— ուղղակի պատկերացրեցի, թե ինչ հիմար տեսք ունեի այդ պահին։
Սոջինը թեթևացած շունչ քաշեց ու ժպտաց։ Նա հասկացավ, որ ամեն ինչ կարգին է, և Ազիելն ուղղակի լիցքաթափվում է։ Բայց լռությունը երկար չտևեց։
Ազիելը հանկարծ մի կողմ շպրտեց տաք ծածկոցը ու թռավ Սոջինի գիրկը։ Նա նայեց Սոջինի աչքերին՝ այլևս չամաչելով իր ցանկություններից։
— Ես այս հարցերից այդքան էլ գլուխ չեմ հանում, բայց տեսանյութեր եմ դիտել, ինֆորմացիա եմ հավաքել ու ուզում եմ գիտելիքներս քեզ ցույց տալ։
Սոջինը մի քանի վայրկյան պարզապես նայում էր Ազիելին՝ փորձելով հասկանալ, թե այս նուրբ ու միամիտ տղան որտեղից գտավ նման համարձակություն։ Հանկարծ նրա հայացքը փոխվեց. այն դարձավ գիշատչի պես սուր ու խորամանկ։ Նա թեթևակի առաջ թեքվեց՝ ներխուժելով Ազիելի անձնական տարածք, ու նրա ձայնը դարձավ ցածր, խռպոտ ու վտանգավոր։
— Տեսանյութե՞ր, ուրեմն,— շշնջաց նա՝ մատներով զգուշորեն բռնելով Ազիելի կզակը ու ստիպելով նրան նայել հենց իր աչքերի մեջ։ — Եվ ի՞նչ են քեզ սովորեցրել այդ տեսանյութերը, փոքրի՛կս։ Գիտե՞ս, որ տեսությունը շատ հեռու է իրականությունից։Պատրաստվա՞ծ ես արդյոք այն ամենին, ինչը չեն ցուցադրում էկրաններին։ Իսկ այնտեղ ասո՞ւմ էին, թե ինչ է լինում նրանց հետ, ովքեր համարձակվում են սադրել ինձ նմաններին,— շարունակեց Սոջինը՝ շունչը պահելով Ազիելի ականջի մոտ, ինչից տղայի մարմնով դող անցավ։ — Դու ինքնավստահ ես թվում, բայց տեսնում եմ՝ ինչպես են ձեռքերդ դողում։ Այնտեղ գրվա՞ծ էր, թե ինչպես պետք է շնչես, երբ ես սկսեմ տիրել մարմնիդ ամեն մի սանտիմետրին։ Թե՞ միգուցե ուզում ես հենց հիմա ինձ ցույց տալ քո «գործնական» հմտությունները։
Սոջինի ամեն մի բառը, նրա ձայնի տեմբրը և այդ հեգնական, բայց կրքոտ հայացքը ստիպեցին Ազիելին մի պահ շփոթվել։ Նրա ներքին վստահությունը սկսեց տատանվել, բայց հենց այդ պահին Սոջինը կտրուկ մոտեցավ ու համբուրեց նրան՝ վայրի ու պահանջկոտ։ Այդ համբույրը Ազիելի համար կարծես կայծ լիներ. նա հասկացավ, որ հետդարձի ճանապարհ չկա, և իր մեջ արթնացավ մի նոր, ավելի հզոր ուժ։
Նա սկսեց արագ հանել Սոջինի հագուստը։ Երբ Սոջինը մնաց լիովին մերկ, Ազիելի շուրթերից ակամա, գրեթե շշուկով դուրս թռավ մի երկար սպասված «վա՜ու»։ Նա չէր էլ փորձում թաքցնել իր հիացմունքը. նրա աչքերը փայլում էին կրքից ու հետաքրքրասիրությունից։
Սոջինը, տեսնելով տղայի այդ միամիտ, բայց միևնույն ժամանակ բացահայտ հրապուրանքը, քմծիծաղ տվեց։ Նա ձեռքը տարավ Ազիելի մազերի մեջ, ուժգին բռնեց ու նրա գլուխը մի փոքր հետ քաշեց՝ ստիպելով նայել իր աչքերի մեջ։ Սոջինի ձայնը հնչեց ցածր, խռպոտ ու այնքան հրամայական, որ Ազիելի մարմնով էլեկտրական հոսանք անցավ.
— Եթե այդքան հավանել ես տեսածդ, ուրեմն միայն նայելով մի՛ սահմանափակվիր,— շշնջաց Սոջինը՝ շունչը պահելով նրա շուրթերի մոտ։ — Օգտագործի՛ր բերանդ ինձ հաճույք պատճառելու համար։ Հենց հիմա։ Ցո՛ւյց տուր, թե ինչպես ես կարողանում կիրառել քո տեսած «դասերը»։
Այդ բառերը ոչ թե խնդրանք էին, այլ բացահայտ հրաման։ Սոջինի ձայնի մեջ կար այնպիսի իշխանություն, որ Ազիելը զգաց, թե ինչպես են իր ծնկները թուլանում։ Նա հասկացավ, որ Սոջինը սպասում է իրենից ամբողջական հնազանդություն և միևնույն ժամանակ՝ վայրի նախաձեռնողականություն։
Ազիելի հայացքը հանկարծ փոխվեց։ Նուրբ տղան անհետացավ, նրա աչքերում հայտնվեց մի վայրի, համարձակ կրակ։ Նա ուժգին քաշեց Սոջինի ոտքերն ու բարձրացրեց դրանք՝ նրան դնելով անսովոր դիրքի մեջ։
Ազիելը, լսելով այդ հանձնվող ու միաժամանակ պահանջկոտ ձայնը մի պահ կանգ առավ, բայց միայն նրա համար, որ Սոջինին ավելի ուժգին սեղմի իր տակ։ Նա բարձրացավ վերև՝ սողալով Սոջինի մարմնի վրայով, մինչև նրա դեմքը հայտնվեց Սոջինի լայն ու պինդ կրծքավանդակի դիմաց։Նա երկու ձեռքով ագահորեն բռնեց Սոջինի կուրծքը՝ ուժով սեղմելով ու տրորելով պինդ միսը։Սոջինի կուրծքը բարձրանում ու իջնում էր արագացած շնչառությունից, իսկ Ազիելը լեզվով սկսեց լպստել նրա մկանների արանքի ակոսը՝ զգալով մաշկի տաքությունն ու քրտինքի աղի համը։Ազիելը շուրթերով տիրացավ Սոջինի պտուկներին։ Դրանք արդեն քարացած էին։Նա կոպտորեն բռնեց մեկը ատամների արանքում ու սկսեց ձգել՝ միաժամանակ լեզվով արագ ու գրգռող հարվածներ հասցնելով գագաթին։Նա կծոտում էր Սոջինին։
Ազիելին հունից հանում էր այն փաստը, որ Սոջինի պես վտանգավոր մեկը հիմա անօգնական հևում ու տնքում է ընդամենը իր կրծքերին հասցված կոպիտ հարվածներից։ Նա վերջին անգամ ուժգին կծեց կրծքի զգայուն կենտրոնները ու նորից սկսեց ամբողջ թափով մխրճվել Սոջինի ներսը՝ թույլ չտալով նրան նույնիսկ նորմալ շունչ քաշել այդ կատաղի հաճույքից։
Ազիելը վերջին անգամ, կարծես ուզենար պատռել Սոջինի ներսը, ամբողջ թափով ու կատաղությամբ մխրճվեց նրա մեջ։ Իր ամբողջ կիրքը՝ այդ տաք ու կպչուն հեղուկը, հզոր շիթերով դատարկեց նրա խորքում։ Դա արդեն քանիերորդ անգամն էր, որ նա պայթում էր Սոջինի ներսում, բայց այս վերջինը կարծես վերջնականապես քանդեց նրանց երկուսին էլ։
Նրանք ուժասպառ ու քրտնած տապալվեցին բազմոցին։ Տիրեց ծանր, թաց լռություն։ Սոջինը պառկած էր անշարժ, երեսնիվայր, աչքերը դատարկված։ Նրա հետանցքը դեռ կծկվում ու պուլսացիա էր անում՝ չկարողանալով փակվել Ազիելի այդ հսկայական «զենքից» հետո։ Այդ բացված ու արդեն սովորած անցքից դանդաղորեն դուրս էր հոսում Ազիելի սպիտակ ու թանձր սերմնահեղուկը՝ լպրծուն հետքեր թողնելով Սոջինի ազդրերի ու հետույքի վրա։ Այդ տեսարանը լկտի էր ու միաժամանակ կատարյալ.Սոջինը հիմա նման էր մի որսի, որին Ազիելը վերջնականապես հոշոտել ու տիրել էր։
Մի քանի րոպե անց, երբ շնչառությունը մի փոքր կարգավորվեց, Ազիելը վեր կացավ։ Նա գնաց, արագ ցայվեց, հետո վերադարձավ տաք ջրով ու կտորով։ Նա սկսեց մաքրել Սոջինի մարմինը՝ զգուշորեն սրբելով սեփական սերմի հետքերը նրա մաշկից։ Նա մշակեց Սոջինի վերքերը՝ դեղ քսելով այն նույն ձեռքերով, որոնք քիչ առաջ կոպտորեն պատռում էին նրան։Սոջինը շրջվեց, հայացքը մի փոքր պարզված։ Նա ժպտաց՝ տեսնելով Ազիելի այդ խելագար հոգատարությունը։ Նա դանդաղ վերցրեց ծխախոտը, վառեց ու երկար, հաճույքով ներս քաշեց ծուխը։ Նա գոհ էր։ Նա նայում էր Ազիելին, ով այդ վայրի գազանից վերածվել էր հնազանդ մի կատվի, որը լուռ նստած սպասում էր իր տիրոջ ամեն մի հայացքին։
Սոջինը հագավ տաբատը, մոտեցավ ու բռնեց Ազիելի դեմքից։
— Զարմանալի էր... ես անգամ չէի սպասում, որ այսքան գոհ կմնամ քո լկտիությունից,— ասաց նա ու հրամայեց,— բայց հիմա վե՛ր կաց, ժամանակն է, որ քեզ տուն տանեմ։
Ազիելի տան մոտ մեքենան կանգ առավ։ Ազիելը տխուր էր ու անհանգիստ, նա չէր ուզում թողնել Սոջինին այդ վերքերի ու իրեն անհայտ վտանգների հետ։ Նա փորձեց խոսել, բայց Սոջինը կոպիտ, բայց կրքոտ մի համբույրով լռեցրեց նրան։