I

Թըռի-վըռի մի ճպուռ,

Ողջ ամառը շուռումուռ

Երգեց, ճռաց,

ճըռճըռաց:

Մին էլ ըհը, ձմեռը

Փռեց իրա թևերը,

Բացեց գորգը սպիտակ,

Դաշտերն առավ ձյունի տակ:

Անցան պայծառ օրերը,

Էլ ո՞րն ասեմ, էլ որը,

Երբ ամեն մի թփի տակ,

Թե սեղան կար, թե օթյակ:

Եկան օրեր ցրտաշունչ,

Ճպուռն ընկավ լուռումունջ.

Քաղցած փորին էլ ի՞նչ երգ,

Ցուրտը տարավ ոտ ու ձեռք:

Զընգըր-զընգըր դողալով,

Ծանր-ծանր սողալով,

Նա մրջյունին ասում էր,

— Գլխիդ մատաղ, սանամե՜ր,

Մի ճար արա, շունչ առնեմ,

Ցրտից, սովից չմեռնեմ.

Կերակըրի, տաքացրու,

Մինչև գարուն ապրեցրու:

— Ի՛նչ խաբար է, սանիկս,

Զարմանում եմ, ջանիկս.

Չաշխատեցի՞ր ամառը,

Ասա, ի՞նչ էր պատճառը:

— էդպես բանի, սանամեր,

Էլ ժամանակ ո՞վ ուներ.

Էն խոտերում բուրավետ

Երգում էինք մերոնց հետ

— Ուրեմն՝ դո՞ւ:

— Այո՜, ես…

Ողջ ամառը դեն ու դես

Երգում էի մշտապես:

— Երգո՞ւմ էիր, շատ բարի

Այժմ էլ բռնի վեր-վերի,

Քամին ծափ տա՝ դու պարի: